Wijnclub Het Negende Vat – Programma 2017 – 2018

Ook een wijnjaar gaat snel! Terwijl we met z’n allen de oogst 2017 zitten af te wachten (wat zal men weer vlug de snoeischaar moeten hanteren) dendert ook onze wijnclub Het Negende Vat verder naar een nieuw seizoen. Helaas zal het dit jaar zonder onze nestor Walter zijn.

Dinsdag 12 september 2017 door Theo
Test je geheugen / Herken de witte druif
.
Onze vaste opener! De ultieme proef waarbij elke wijnliefhebber weer op aarde neerdaalt en keurig met zijn voetjes op de grond komt. Dit seizoen gaan wijken we opnieuw wat af van het klassieke en selecteren we 9 verschillende witte druiven. Herken jij wat er in je glas zit?

Dinsdag 10 oktober 2017 door Wim
Besler di Dolomiti – Verticale in doppio!
Het wijnhuis Pojer e Sandri uit het Italiaanse Trentino bracht naar aanleiding van de 15e verjaardag van het Maso Besleri een verticale uit in zowel wit als rood. We testen of de wijnen uit de Val di Cembra de tand des tijds kunnen doorstaan.

Dinsdag 14 november 2017 door André
Aan de voet van de Mont Blanc
!
Daar waar de Savoie eindigt begint de Mont Blanc. We fietsen duidelijk bergop met in elke bocht een nieuwe te ontdekken druif / wijn. Onze gids toont ons de weg.

Dinsdag 12 december 2017 door Ronny
Bubbels met Engelse flair
!
Volgens de ‘vakliteratuur’ zou de toekomst van de Engelse bubbels de komende jaren wel eens hoge toppen kunnen scheren. In Kent en Sussex zullen ze dat alvast niet ontkennen. Kan een niet bubbel-liefhebber ons doen smelten met great sprakling wine van over het kanaal?

Dinsdag 09 januari 2018 door Bart
Priorato
!
Nadat we vorig jaar Ribera del Duero op de proeftafel zetten kwam er de vraag naar een vernieuwde Priotat tasting. Bij deze mogen de Vall Llach en consoorten boven komen. Ook hier graag diversiteit naar de wijnhuizen en de jaargangen.

Dinsdag 13 februari 2018 door Mie-Jée
Saint-Estèphe
!
Een klassieker in de Médoc geschiedenis. Een duidelijke opdracht. Gids ons doorheen zijn rijke geschiedenis in diversiteit. Negen verscheidene jaargangen – Negen verscheidene huizen.

Dinsdag 13 maart 2018 door Wim
De decadentie van een wijnclub – Superproeverij
!
Er wordt een voor jullie onbekende selectie gemaakt van enkel maar superwijnen waarbij we ons de ganse avond laten leiden. Het geheel wordt passend begeleid met enkele lekkere hapjes.

Dinsdag 10 april 2018 door Rosy
Cabernet Sauvignon di Italia
!
Koning druif Cabernet Sauvignon voelt zich wereldwijd thuis en kroont zich soms zelfs tot keizer. Deze druif wint angstaanjagend veld in geheel Italië. Even checken of dit terecht is toch…

Dinsdag 08 mei 2018 door Evy
Gerijpte ham & wijn
!
Foodpairing op zijn eenvoud. We nemen verscheidene soorten gerijpte ham en plaatsen er diverse wijnen tegenover. Welke wijn is de ideale bruid?

Dinsdag 12 juni 2018
Eindigen doen we klassiek met onze BYO- formule
Het druifje dat dit jaar ons programma mag afsluiten is de Carignan. Op zoek dus naar een 100% rode (of waarom geen witte) Carignan, Cariñena (niet te verwarren met de Spaanse DO), Carignano, Samso, Mazuela…
Voor zij die het nog niet weten; flessen uit het warenhuis zijn uit den boze.

Dinsdag 19 juni 2018
Negende Vat Banket
.
Na het geweldige lekkere Centpourcent van vorig jaar gaan we het dit jaar wat bescheidener houden. Zoals steeds zijn alle suggesties welkom!

Délicieux bouquet

Cheek to cheek – Het kalf

Afgelopen maandag vond ik in mijn mailbox het nieuwe menu betreffende onze maandelijkse kookavond. De ‘Kemphanen‘ gingen er alweer een lap op geven en dus wachtte me de zware 😉 taak voor de passende wijntjes te zorgen. Ik wil wel in alle stilte bekennen dat ik steeds uitkijk naar deze opdracht. Hoe moeilijk het bij wijlen ook kan zijn, het is uitermate boeiend. En wat meer is…je durft dan wel eens een keertje verder kijken dan wat als ‘evident’ wordt beschouwd.

De starter van de avond was een pompoensoepje met geitenkaas en zwartewoudham. Het is te zeggen: na het gebruikelijke aperitief uiteraard :-). Dit was niet echt een moeilijke opdracht. De keuze voor een Nieuw-Zeelandse Sauvignon Blanc bleek terecht een voltreffer te zijn.

Onze hoofdschotel echter bracht me wel degelijk aan het denken. Kalfswangetjes in trappistenbier deel je, dacht ik, het beste met een lekkere trappist. Maar het was nu eenmaal mijn opdracht er een wijn bij te plaatsen en dus kon ik starten met het zoek- en denkwerk. Eerste werk is dus het volledige recept doornemen:

Kalfswangetjes in trappistenbier

Ingredienten +- 12 pers

12 kalfswangetjes, 4 flesjes trappistenbier, 1 ½ li kalfsfond, 2 grote ajuinen, 4 teentjes look, 2 laurierblaadjes, bloem, bruine suiker, rode wijnazijn
Puree : 1 savooikool, aardappelen, 2 dl room, verse boter
Garnituur : 1 bussel jonge wortelen, 1 zakje zilver- of goudajuintjes, 1 kg spruitjes

Bereiding

  • Wangetjes inbloemen, kort aanbakken in pan, in stoofpot leggen, overgieten met de fond, ajuin en look fijnsnipperen en toevoegen. Laat dit ongeveer 1 à 1 ½ sudderen
  • Wortelen kuisen, blancheren en daarna aanstoven in wat boter. Ajuintjes kuisen en toevoegen aan wangetjes
  • Savooikool snipperen en blancheren
  • Aardappelen schillen, koken en fijn stampen
  • Puree maken met aardappelen en savooikool, op smaak brengen met room, boter, nootmuskaat en pezo
  • Voeg aan de wangetjes suiker en azijn naar smaak toe
  • Bord dresseren met puree, wangetjes en de groentjes

Tot mijn scha en schande moest ik vaststellen dat ik geen enkele ervaring had met dit gerecht. Slechts éénmaal had ik eens kalfswangetjes gegeten. In ‘Het Land’ te Berlaar stond die toen op de menu die we er destijds bestelden. Het enige dat ik me nog herinnerde was dat het me niet echt had gesmaakt. Laat staan welke wijn ik er toen bij dronk.
Gezien ik bij het voorgerecht een witte wijn had geplaatst wou ik opteren voor een rode wijn. Ja, ik had het mezelf gemakkelijk kunnen maken door er mijn Riesling-manie op los te laten (ik weet zeker dat dit een goede combinatie zou zijn geweest). Maar een rode wijn dus…
Kalfsvlees zal je zelden goed kunnen combineren met zware rode wijnen en dus was het opletten geblazen voor een teveel aan tannine. De bereiding van het gerecht stond voor een bitter/zoet combinatie. Niet enkel door het gebruik van de Westmalle dubbel maar ook door de afwerking met bruine suiker en rode wijnazijn.
Mijn eerste idee ging resoluut naar een Valpolicella Ripasso uit het Italiaanse Veneto. Een klassieke Valpolicella is immers een rode wijn die geen teveel aan tannine zal hebben, die mooi gestructureerde zuurtjes zal bezitten en die niet zelden een bittertoets kent in zijn afdronk. Voor de Ripasso laat men de rode Valpolicella wijn nog een keertje ‘passeren’ over de schillen van de gedroogde druiven die dienden om een Amarone wijn te maken. Zodoende wint deze wijn aan concentratie en krijgt hij bovendien een zekere zoettoets mee. Ideaal dus… toch twijfelde ik…wat met het hout?
Onder mijn facebookcontacten bevinden zich vele foodies en sommeliers en dus zette ik vlug een klein forum op om hun idee hierover te kennen. Steeds weer kwam die dualiteit boven:

  1. Een niet houtgelagerde wijn, bij voorkeur Merlot getypeerd
  2. Een houtgelagerde wijn bij voorkeur op basis van Grenache en/of met Syrah

Pro’s en contra’s volgden elkaar op. Heerlijk! Mijn idee rijpte en stilaan kreeg het een vaste vorm. Ons kookgenootschap biedt immers het ideale platform om dit bij wijze van experiment uit te zoeken. Vervolgens maakte ik een selectie van 2 wijnen…Moge de beste winnen!!

Als eerste keuze bleef ik in Italië. Ik stapte dan wel af van de Ripasso wijn om deze te vervangen door een niet-houtgelagerde. De keuze viel op de Roccamora van Schola Sarmenti. Een wijn van 100% Negroamaro uit de hiel van de laars; nl. Puglia (IGT Nardo). Een wijn met subtiele, fluwelige tannine, fris, sappig en een ware rood-fruitbom.
Daartegenover stond dan de Selenita. Een Spaanse Montsant van Ditcellar gebaseerd op Grenache en aangevuld met syrah en Cabernet Sauvignon. Niet te zwaar, net voldoende, rijk aan fruit, vol, rond een beetje jammy.
Beide wijnen werden uitgeschonken en er kon geproefd worden!

Conclusie was dat de Spaanse Selenita de betere wijn was van de twee maar dat de niet houtgelagerde Negroamaro een heerlijke combinatie bood met het gerecht. Er was een perfecte aanvulling van wijn en gerecht. Dat is toch net hetgene waar we achter zoeken uiteraard.
Hoewel de Montsant een pracht van een wijn is overheerste deze het gerecht en kwam de fijne structuur van de kalfswangetjes niet tot zijn recht hierbij.

Mag ik trouwens benadrukken dat de wangetjes tevens perfect werden gegaard en dat het geheel met de savooipuree zeer lekker was.
Afsluiten wil ik met de wijze woorden van onze chef-kok die ons de knepen van het vak perfect aanleert:
Een kalfswang is een spier die zich telkens weer zal sluiten en die je dus kapot moet krijgen. Om dit te doen moet je die spier laten zuipen tot ze zich van zattigheid overgeeft! En gezopen heeft de spier, wel 4 fleskes Westmalle dubbel 🙂

Italiaanse wijnavonden – Deel 5

Het absolute hoogtepunt, de climax…Nec plus Ultra!! Toscane… Daar waar alle andere regio’s netjes verpakt werden met anderen, kreeg Toscane al van bij de start een voorkeursbehandeling. Zij waren de ster van de avond en mochten dit ook uitstralen. Met niets of niemand moesten ze de eer delen.

Koning Sangiovese mocht zijn duivels ontbinden. Bovendien week ik per uitzondering nog een keertje af van de uitgetekende lijn die ik gedurende al de andere avonden strak aanhield. Jawel de edele Franse rassen waren deze avond welkom in ons glas. Gezien de impact ervan in Toscane, kon en mocht ik ze niet uit de weg gaan. En voor de Neaderthalers onder ons: Cabernet Sauvignon haalt prachtige resultaten in dit wondermooie stukje Italië.

De meest gekende namen uit de laars vinden we terug in dit door cipressen, olijfbomen en wijngaarden omgeven stuk natuur. Tot de verbeelding sprekende steden en stadjes liggen op de doorreis geplaveid. Firenze, Sienna, Pisa, Lucca, Montepulciano, Volta… Allen zijn ze meer dan een bezoek waard. En dan heb ik het nog niet over die prachtige benaming van de wijnen die, en laat me daar heel duidelijk in zijn, terecht de scalp van DOCG aan hun broeksriem hebben bengelen. Brunello di Montalcino, Vino Nobile di Montepulciano, Morellino di Scansano, Carmignano… Over Chianti en Chianti Classico kan je nog discussiëren of ze in dat rijtje thuis horen. Van Vernaccia di San Gimignano weet ik pertinent dat DOCG te hoog is gegrepen – hoewel, prachtige naam toch! Sta me toe mijn joker in te zetten voor de Elba Aleatico Passito wegens te weinig ervaring om erover te kunnen oordelen.

Nu kan La Bella echter ook bevestigen in het glas? Als je zoals ik doet, de grootste eer toeschenk aan deze regio…Tja dan moet ik wel degelijk voor een uitgesponnen, van klasse overlopende selectie zorgen! Maar was het wel zo? Voor de rode had ik in ieder geval een dualiteit opgezet. Klassiek Italiaans, zijnde Sangiovese tegenover de Franse grootmeester, zijnde Cabernet Sauvignon. Uiteraard wisten mijn gasten dit niet en stiekem stelde ik mij de vraag wie nu uiteindelijk zou overwinnen.

Opener van de avond was in een Vernaccia di San Gimignano. Le Grillaie van Melini toverde een bescheiden maar eerlijk glas wijn in ons glas. Mooie zuurtjes maar absoluut geen grootse wijn. Eerder geschikt voor de zomerse terras dagen. Tweede en tevens laatste witte wijn was van een totaal andere orde. Supertoscan in wit laat ons maar zeggen…Querciabella mocht zijn Batàr afvaardigen. Blend van dienst was Pinot Blanc met Chardonnay en iedere druif nam 50% voor zijn rekening. Vroeger was de naam van deze wijn Batàrd en bestond hij uit Pinot Blanc en Pinot Gris. Toen men Chardonnay ging gebruiken heeft men de ‘d’ laten vallen om enige verwijzing naar de grootse Bourgognewijnen te vermijden. Mij niet gelaten want de inhoud van het glas stelde me voor een eerste keer die avond sprakeloos. Subliem geconcentreerd wit vocht, vol kracht (je zou zweren dat deze wijn tannine bezit) en een afdronk van jewelste. Slik echter voor het prijskaartje van bijna 50,00 €.

Tijd om met veel bombarderie het rode festival in te zetten. Zes wijnen had ik voorzien, met een verhouding van 3 Sangiovese en 3 Frans getinte wijnen. Starten deden we met een Vino Nobile di Montepulciano van Crociani. De wijn voldeed echter niet aan de verwachtingen. De tannines konden niet het nodige weerwerk brengen tegenover de hoge zuren en het fruit was te bescheiden aanwezig. Voldeed deze op Sangiovese gebaseerde wijn niet, dan was onze eerste Cabernet van dienst (blend met Sangiovese) wel een voltreffer. Lam’Oro van Lamole bracht de goedkeurende zuchtjes al stilletjes hoorbaar worden. De Chianti Classico Il Margone van Il Molino di Grace werd door niemand als een Sangiovese bestempeld. Dit is gebaseerd op Cabernet Sauvignon, zeker weten, hoorde ik iemand stellen. En hij had gelijk er zat toch een luttele 3% van deze druif in de blend die voor het overige wel degelijk 94% Sangiovese bevat. Werkelijk een super Chianti, eentje waar je echt naar op zoek gaat, maar die je omwille van zijn prijskaartje vaak achterwege laat om dan toch maar voor een veel schralere versie te kiezen. Power, body, fruit, complexiteit…enkele van de eigenschappen waar deze wijn uit het jaar 2001 aan voldeed.
Wat nadien volgde tartte echter elke verbeelding… High Fashion designer Cavalli bracht zijn eigen naam op de markt via Tenuta Degli Dei. Hij maakt een typische Bordeaux blend waarbij hij een toetsje van de almachtige Alicante Bouschet aan toevoegt. Wat een elegantie, verfijndheid, fluweligheid…Wat een grootse wijn!!!!! Dank u, dank u voor dit te willen maken…

Het geschuif op de stoelen was merkbaar. Iedereen besefte dat we op een buitengewoon niveau waren terechtgekomen en dat dit een uitzonderlijke gelegenheid was. Al mompelend hoorde ik…”we hebben nog geen Brunello gekregen”! Gaat die dan NOG beter zijn? Lang liet ik ze niet in het ongewisse want de Brunello volgde wel degelijk. Beato van Cosimi week geen centimeter af van de voorgaande kwaliteit. Een verderzetting van de elegantie, nog een langer uitgesponnen afdronk zelfs. Werkelijk subliem opnieuw. Wel van een andere druif, Brunello of Sangiovese Grosso!

Er ontstond al een spontaan applaus nog voor de laatste rode wijn in ons glas moest verschenen. Het gokkantoor werd geopend en de naam Sassicaia  viel verdacht veel 🙂 Mijn keuze was echter een gewone Bolgheri DOC van het Castello di Bolgheri. gemaakt van beide Cab druiven en Merlot. Een ommezwaai in het glas, al was het geen verlies aan kwaliteit! Verre van zelfs… Een zekere elegantie bleef nog, maar kracht en geweld namen de bovenhand. Een ‘powerbooster’ werd er omschreven, doordrongen van het zwartste fruit ter wereld, de donkerste chocolade en de verfijndste tabak.

Bij een glaasje Vin Santo van Crociani werden de eindbeoordelingen naast elkaar gelegd. Een winnaar aanduiden was moeilijk… elk van de laatste 3 had wel zijn favoriet. Zelfs de Chianti werd aan een tweede onderzoek onderworpen ;-). Laat ons gewoon concluderen dat Toscane een pracht van een wijngebied is met sublieme, maar tevens, dure wijnen!

Alla Prossima Volta!

Leasingham 1994 Cabernet Sauvignon Malbec

Een gezellig avondje samen bij mijn zus en schoonbroer mondde uit in een ware ontdekking. Hij was zijn kelder in gedoken en hield daar een waar uitzuiveringritueel.  Flessen die broodnodig moesten gedronken worden of die enkel nog maar gootsteenwaardig waren kwamen aan de oppervlakte.

Hoewel ik niet onmiddellijk een liefhebber ben van oudere wijnen (ik proef graag het jonge fruit), doe ik dit toch wel graag. Het geeft je toch wel steeds een beeld van wat nu het ware potentieel is van bepaalde wijnen. Het liefste doe ik het dan nog met niet te bekende of te grote appellaties.
Iedereen heeft wel bepaalde verwachtingen van chateautje x of y uit ik zeg maar wat, godbetert, Margaux of van een Chateau-neuf-du-papeke.
Neen daar heb je niet veel aan. Je kan daar enkel teleurstellingen mee oplopen: ‘Goh, is dat echt nu al versleten…neen hier had ik toch meer van verwacht’!

Als je dit met wijnen doet die niet geacht worden lid te zijn van de groten der aarde, is het verwachtingspatroon niet zo hoog en kunnen er soms toch wel enige ooohs en aaahs de wereld in worden gestuurd.
Nadat we een Cahors uit midden jaren negentig nog best doenbaar hadden gevonden (wat natuurlijk niet echt een verrassing is), een andere Cahors van hetzelfde jaar als azijn bestempelden en een Italiaantje uit Umbria met hetzelfde lot bezegelden was het de beurt aan onze ontdekking!

Leasingham 1994 – Clare Valley – Cabernet Sauvignon Malbec stond er op het etiket te lezen. Hij had in 1995/1996 één of ander obscuur prijsje gewonnen in Wine Magazine. Het rugetiket had het over ‘a great ageing potential’.
En verdomd nog aan toe… Yeeeeeeeeeeeessssssss!!!!
Wat een wijn, lekker, nog niet versleten. Verre van… de tertiaire aroma’s hadden zich vermengd met jawel een nog rest aan fruit.

Iemand ervaring met deze wijn of nog een kartonneke van op overschot? 😉