Rioja Vivaz Crianza 2005

Onlangs kreeg ik van een DTL-collega een flesje wijn toegestopt. Ze is Spaanse van origine en geeft er opleiding in de Spaanse taal. We maakten kennis met elkaar doordat ik gevraagd was om een woordje uitleg te geven, inclusief degustatie, over de Spaanse wijnen in de diverse klassen. Ze vertrouwde me toe dat deze wijn gemaakt werd door de man van een goede vriendin die in een lokale coöperatieve aan de slag is. Deze wijn willen ze graag gaan commercialiseren en er promotie omtrent gaan maken. Omdat ze zelf niet echt beslagen zijn in de ’taal van de wijn’ vroeg ze me dit te willen proeven en haar mijn bevindingen over te maken. Gezien ik een vriendelijke jongen ben, doe ik dat uiteraard…Met plezier zelfs 😉

Omdat ik een meer globaal oordeel wou, liet ik deze proeven aan hobbyisten, wijnliefhebbers die een wijncursus bij me volgen in dezelfde DTL-avondschool te Herentals.
Hieronder onze bevindingen:

De wijn kleurt kersenrood en heeft een lichte aanzet tot evolutie. Hij oogt alleszins zuiver. De evolutie zet zich alvast door in het aroma want het is zoeken naar het frisse, jonge rode of zwarte fruit. Vooral toetsen van zoethout, humus, hout, vanille en een bom aan kruiden geuren het plaatje. Na het walsen komen de tertiaire aroma’s opzetten…cederhout, tabak en een vleugje mokka. Hoewel er niets fout is met de geur is vooral het gemis aan het fruit een teken aan de wand.
Proeven dan maar en hierbij valt onmiddellijk de soepelheid op. Zelfs een licht gemis aan body. Het middenstuk voelt vooral aards aan, zeer vegetaal en opnieuw is het wat zoeken naar fruit. Door het gemis aan volume valt vooral de alcohol en het hout op. De afdronk is niet fenomenaal!
Conclusie is dat dit een wijn is die absoluut op dronk is en die we geen al te grote toekomst meer kunnen voorspellen.

Mijn raad is dat ze deze wijn naar de toekomst toe nog heel wat moeten fine tunen. De ietwat groene tannine verraad ook dat er bij de basis reeds wat is misgegaan. Ik vermoed niet dat deze hoofdzakelijk tempranillo druiven in een optimale rijpheid werden geoogst.

Fiche-Gezwam

Nu de eindejaarsperiode voorbij is krijgt het normale leven zo stilaan terug zijn vorm. Tijd ook om de administratie bij te werken, de vele paperassen die op een hoopje werden gegooid op orde te brengen. Daar steken traditiegetrouw nogal wat technische fiches tussen van de wijnen die er geproefd werden de afgelopen tijd. Deze fiches zoek ik vaak op nádat ik de wijn heb geproefd en vooral wanneer de wijn werd goedgekeurd.

Wat is eigenlijk het nut van zulke fiche? Bekijk je deze om de proefnotitie klakkeloos over te nemen? Neen, totaal niet… de proefnotities die op dergelijke fiches staan  zijn immers vaak een oeverloos gezwam! Wij wine-geeks kunnen  minuten, wat zeg ik, urenlang discussiëren over de meest irrelevante zaken. Proeven we nu die heerlijke zeste van sinaas als laatste van de afdronk of is het toch niet de zeste van mandarijn? Is het citrusbittertje dit van pompelmoes of van limoen of is het gewoon ordinair een citroen? Ruiken we nu een zoete, dan wel een halfzoete appel? Is dit een lindebloesem of acacia? We palaveren er maar op los, walsen het glas een zoveelste keer en stellen dan vast dat het én lindebloesem is en dat de acacia deze is van de honing… Mijn god, wie is er nu wat mee? Uiteindelijk wordt er toch een samenvatting gemaakt en belandt dit op papier, of online als lokkertje voor wat de wijn zou moeten staan.

En dan heb ik het nog maar over onszelf, de freaks der wijn… Maar wat dan te denken over de technische fiche die wordt afgeleverd door de wijnboer zelf. Wie bepaalt daar wat er als proefnotitie op deze fiche zal komen?
Nu heb ik al veel minder kwalitatieve wijnen geproefd in mijn leven maar nog nooit heb ik ook maar één negatief woordje over een wijn gelezen op de technische fiche die erbij hoort. Neen, vaak wordt er een azijnzuur gedrocht de hemel ingeprezen! Helemaal te gek wordt het dan wanneer je de food-match erbij neemt. Je hoeft hier zelfs de fiche niet voor ter hand te nemen. Neen, vaak staat deze info gratis ter beschikking op het rug-etiket. Je broek zakt ervan af hoeveel wijnen er toch niet geschikt zijn voor werkelijk een allegaartje aan gerechten… Ik neem er hier eentje bij en citeer ‘Idéal sur des charcuteries, salades, vollailes, grillades, lapins, viandes rouges, fromages,…’. Halllllooooooo?

Heeft een technische fiche dan wel nut? Absoluut!! Bovenstaande wens ik echter hoegenaamd niet te weten. Dat zoek ik zelf wel uit. Maar wat ik wel wens te weten is bv. de samenstelling van de cuvée, van welke percelen zijn de druiven afkomstig, de bodemtypiciteit waarop de druiven groeien, de rendementsbeperking, de methode van vinificatie, welke opvoeding heeft deze wijn gekregen, de technische analyses…
Bovendien bekijk ik dit steeds pas nadat ik de wijn heb gedronken. Wanneer ik dit op voorhand al zou doen ga ik me onbewust al een gedacht vormen van hoe de wijn gaat zijn en dat wens ik toch te vermijden.

Zulke technische fiches zijn voor de wijnprofessional zelfs een vereiste. Hoewel vandaag de dag deze fiches heel vaak publiekelijk op de site worden aangeboden is het even vaak toch nog huilen met de pet op om aan de broodnodige informatie te komen. Maar dan komen we bij een ander discussie, zijnde het nut van de marketing…

Technische fiches zijn dus onontbeerlijk volgens mij, zolang je de nuttige zaken maar kan scheiden van de nutteloze 😉

Een knap staaltje wijn

Wat is het toch fijn om deel te maken van de wondere wijnwereld. Zo nu en dan krijg je de postbode wel eens over de vloer die je dan een leuk pakje brengt dat van alle uithoeken van de wereld kan komen. Een doosje met ‘staalflessen’ die je vriendelijk bezorgd worden door een ongetwijfeld uiterst sympathieke wijnboer. Deze zitten dan meestal ook vol ongeduld te wachten tot dat je vol overgave start met het proeven. Vaak moet ik hen dan reeds een eerste maal teleurstellen. De tijd dat ik stond te jubelen als er zulke flesjes aankwamen dateren alweer vanuit lang vervlogen tijden. Meestal worden die dozen ergens weggezet. En daar staan ze dan te wachten, vaak tot ik plaats moet maken om de nieuwe te kunnen plaatsen.

Gisteren was het dus zo’n moment. Voor de gelegenheid had ik enkele van mijn studenten uitgenodigd om hen te laten meeproeven. Op de examenvraag of er wel degelijk slechte wijn bestaat zullen ze dan ook volmondig ‘JA’ antwoorden.
Soms sta je echt wel versteld wat sommigen ervan kunnen brouwen. Mocht je er nog aan twijfelen… er bestaat meer slechte wijn dan goede! Het is de kunst het kaf van het koren te scheiden. En dat kan je enkel maar doen door waanzinnig veel slechte wijn te proeven.

Voor de gelegenheid had ik 25 staalflesjes klaar gezet waaronder wat Italiaans, wat Zuid-Afrikaans, wat Duits en wat Spaans. Eventjes later was alles erdoor gedraaid en hadden de spuwemmers het winterse gevoel van veel te veel op veel te korte tijd. Puffende gasten die me met grote, en vooral dorstige, ogen bekeken. Welkom in de wondere wereld van de wijn ;-). Suikerwater uit de Moezel, Overdone wijn uit Zuid-Afrika, Bwabwa oké maar kan beter uit Italië en over de Spaanse inzending zullen we al maar helemaal zwijgen.

En dus grijpen we zelf in de rekken en trekken we een paar flessen open opdat we beseffen dat wijn wel het heerlijkste goedje op deze aardkloot is!! Mijn gasten waren content. Een steeds verder tikkende klok was de kroongetuige :-).
En wij…wij proeven een volgende keer alweer verder…Steeds op zoek naar die ene speld in de hooiberg!
Nu nog die arme boeren op de hoogte brengen.

Bordeaux Coup de Coeur 2010

Het leven van een winegeek is zwaar…heel zwaar zelfs. Maar, en ik denk dat ik in naam van vele van deze freaks mag spreken, we voelen het niet! Het schuift zo van ons af. Steeds weer met wijd opengesperde ogen kijken we uit naar alweer die volgende degustatie, die volgende kennismaking met het nobelste der sappen… Als waren we kleine kinderen die verwachtingsvol wachten op datgene dat de goede sint voor ons langs brengt.

Zo werd er met de glimlach één van de schaarse vrije zondagen als ‘volzet’ ingeschreven in de agenda. Met een aantal Vlaamse Wijnbloggers werd er immers een afspraak gemaakt met Sopexa om hun selectie ‘Bordeaux Coup de Coeur 2010‘ eens door te lichten.


Nu kan je me vandaag de dag moeilijk verslijten als een groot liefhebber van de Bordeauxwijnen. Ooit was dit echter totaal anders… Er werd als het ware enkel maar Bordeaux ingekocht. Nog steeds ligt er in mijn privé-kelder de nodige hoeveelheid Bordeaux te smeken geopend te worden. Ze blijven er echter liggen… Mijn smaakprofiel is danig gewijzigd en steeds kijk ik reikhalzend uit naar die andere wijnen die er onder het nodige stof zitten verscholen. Uiteraard proef ik nog vaak de nodige Bordeaux wijnen, maar ze voor een intiem moment klaarstomen zit er niet langer meer in. Het genieten ervan is me wat vergaan.

Hoe is dit mogelijk? Deels uit rebellie tegen de omhoog geschoten arrogante betweterige wijnbouwers die hun proeverspubliek als een nummer behandelen en er niet voor terugdeinzen ze jaar in, jaar uit de nodige prijsverhogingen door de strot te duwen. Niet enkel de ‘grote spelers’ hoor! Zelf maakte ik het mee dat ik voor een goede en correcte Bordeaux Supérieur gedurende één jaar voor dezelfde jaargang maar liefst 3 prijsverhogingen moest slikken! Bye Bye, er is zoveel lekkers op de markt te vinden.
Een tweede reden is mijn nieuwsgierigheid naar nieuwigheden. Mijn nooit te stillen honger nieuwe wijnen te ontdekken. En zo kom je al vlug tot de conclusie dat je voor goede en eerlijke prijzen – laat ons zeggen tussen de 8 en de 15 euro – verdomd goede wijnen kan vinden waarvoor ze in Bordeaux flink hun best zullen moeten doen dit te evenaren.
Ten derde merk ik dat onder mijn cliënteel de vraag naar Bordeaux wijnen jaar in, jaar uit achteruit gaat.

Is Bordeaux daarom op zijn retour? Neen, uiteraard niet!! Er zijn zeer lekkere wijnen te vinden ginds. En het jaar 2009 zal er gekoesterd worden, zelfs de meest schandalige wijnmaker zal een goede wijn van deze jaargang kunnen maken. Uiteraard weten ze het ginds wel met nog maar een keertje de nodige prijsverhogingen tot gevolg…Helaas dus, ze hebben het nog niet begrepen :-(.

Over naar de essentie van de zaak en naar onze proeverij! De door een vermaarde jury (Sybille Troubleyn, Willem Van Den Broeck, Eric Boschman, Alain Bleykens, Patrick Fievez, Gene Bervoets, Sandrine Mossiat, André Gigantelli, Filip verheyden en Aristide Spies) reeds geselecteerde 100 laureaten (prijzen tussen de 4 en 15 euro) werden aan ons oordeel onderworpen. De wijnen werden verdeeld en de groepjes sloegen aan het proeven. De beste wijnen werden opzij gezet en door iedereen nog een keertje geproefd om uiteindelijk tot de laureaten te komen.

Gemakkelijk was het niet. Vaak te groen, te scherp, te vlak, te jammy, te houterig…

Uiteindelijk zijn dit de 3 rode winnaars geworden:
1. Château de Lestiac – 1’eres cotes de bordeaux 2008
2. Château Perayne – bordeaux supérieur 2006
3. Château la Mauriane – puisseguin-Saint-Emilion 2007

Of ik ze zelf zou kopen voor mijn kelder aan te vullen is een andere zaak…
Conclusie is dat dit een zéér boeiende ervaring was. Al mijn welgemeende dank gaat naar de inrichters en initiatiefnemers van dit gebeuren. Hopelijk volgen er nog vele van deze prachtige projecten!

Wil je het boekje doornemen: Bordeaux Coups de Coeur boekje _2010_NL

The battle of the bottles: wijn vs bier

Een paar weken terug kreeg ik het verzoek of ik het zag zitten een dubbelinterview te voeren met een biersommelier.
Uiteraard…ik hou van uitdagingen…

Het was een leuke avond waarbij ik heel wat over bier heb meegekregen en…waar ik de oude geuze heb leren appreciëren.

Het interview kan je in bijlage vinden

wijn bier interview

Crasto Superior 2008

Altijd leuk natuurlijk, het bekomen van de nieuwe jaargangen of nieuwe wijnen waarmee je favoriete wijnhuizen mee durven uitpakken. Zo kreeg ik van de week een zending binnen vanuit Portugal met toch nogal wat wijntjes die mijn interesse meer dan aanscherpten.

Zo bekwam ik van de Quinta Do Crasto uit de Douro hun nieuwe Crasto Superior toegezonden. Het betrof de 2008 en het is pas het tweede jaar dat deze wijn op de markt komt. Razend nieuwsgierig was ik ernaar…waarom? Ik heb een kloppend hart voor Portugese wijnen dat is al een starter.
Dan heb je die machtige Douro-vallei! Wat een pracht… Ik geef het je op een blaadje: één keer aanschouwd wordt je er op slag verliefd op. Klaarkomen in het kwadraat!
En niet onbelangrijk, naar mijn bescheiden smaak is de Quinta Do Crasto Reserva Old Vines de hemel op aarde. Dat is een wijn die ik koester, waarvan mijn hart spontaan begint te bloeden telkens ik er een flesje van verkoop. Weer eentje minder waarvan ikzelf van kan genieten denk ik dan.

Graag dwaal ik even verder in mijn gedachte en verplaats ik me een kleine week verder wanneer ik nog een keertje in de Douro vallei en Porto in het algemeen vertoef. Er staat een bezoek aan de Quinta Do Crasto op het programma en het verlangen zwelt alsmaar aan.
Vinha da Ponte, Vinha Maria Teresa, Old Vines Reserva, hun Vintage en LBV Port. Waarom toch is Dionysos een man…kon het geen vrouw geweest zijn!
Niets of niemand kan me tegenhouden de lust naar dorst te botvieren op deze prachtige volmaakte exemplaren van wijn.

Terug echter naar de realiteit en de Crasto Superior. Maken deel uit van het samengestelde goedje: Touriga Nacional, Touriga Franca, Tinta Roriz, Sousão en nog wat niet nader bepaalde druiven van oude wijnstokken.
Enorme concentratie van kleur, doch geen kleur bij de traanvorming. Een neus die bij de eerste indruk enorm veel kruidigheid vertoont, donker zwart fruit ook. Na enige tijd in het glas komt de doorstoven mokka boven en de tabak.  Zijn 14% alcohol kan hij niet geheel verbergen, evenmin als zijn houtlagering.
De mondsensatie is rijk aan fruit, zeer tanninerijk, een gevoel van drop maar vooral een wat brute kracht. Lengte is oké, het einde toont opnieuw de kruiden en de mokka.
Conclusie: Decanteren wordt stevig aangeraden, krachtig, hoewel goed in balans heeft deze wijn absoluut nog evolutie nodig. Te jong dus. In vergelijking met de Reserva Old Vines mist hij vooral finesse en elegantie.

Is deze wijn negatief…neen totaal niet…hij is net een tikje anders 😉
Volgende week zal het ongetwijfeld anders zijn!

De zin van de onzin…of een persoonlijke visie over wijn

Het is best mogelijk dat ik met dit artikel mijn ‘neutrale’ wijnboekje te buiten ga, maar hey dit is een wijnblog. Hier mag, néén moet ik zelfs, mijn persoonlijke mening ventileren. Een grijze muis is niet onmiddellijk mijn favoriete huisdier. Bij deze dus…

Het afgelopen jaar hebben er me een paar keer een aantal zaken tegen gestoken wat het ‘gemekker en geblaat’ betreft omtrent wijn. Is het niet dat de één zonder schaamte durft te beweren dat wijn een ‘product’ is, waarbij je er maar op los moet sulfiteren, een suikertje meer of minder…wat maakt het uit, toevoegen maar al die additieven, behandeling van de wijngaard…erop los spuiten als in ware orgie stijl.
Van de andere kant heb je de moraalridders die elke gelegenheid te baat nemen om met een vermanend vingertje te staan zwaaien over hoe schadelijk de toevoeging van sulfiet en andere stoffen wel niet zijn. Zij zweren bij de natuurlijke wijnen en alle andere worden zonder pardon als ‘troep’ afgeschilderd.

Heeft de één gelijk? Neen totaal niet!!! Wat een klinkklare onzin! Afvoeren die troep. Je proeft het wel, niet zelden belandt dergelijke wijn gewoon in de afvoer.

Heeft de andere gelijk? Neen totaal niet!!! Maar hij vertelt tenminste geen onzin. Niet zelden echter belandt ook deze wijn gewoon in de afvoer. Ik stel me trouwens de vraag wat je dan nog mag eten en drinken… Koffie? Groenten uit de supermarkt? Gekweekte vis? Nog even aan mijn sigaretje trekken vooraleer ik verder ga.

Worden niet 99% (of misschien zelfs meer) van de wijnen gemanipuleerd al van bij de stok? Ik weet het, niet allemaal. Links en rechts zijn er wel wat uitzonderingen maar laat ons een kat een kat noemen en stellen dat er maar weinige wingerds niet geënt werden op een Amerikaanse onderstam.

Wanneer ik een wijn wil proeven, drinken, beoordelen voor mijn persoonlijk gebruik speelt afkomst (land, regio…), ras (druif, kleur) en religie (hoe gemaakt) géén enkele rol!
Wijn is voor mij een geschenk van de natuur, vervolmaakt (of verminkt) door de mens dat mij voornamelijk PLEZIER, GENOT, GELUK… moet schenken. Er speelt mij maar één criterium wanneer ik een wijn koop: Lust ik hem of niet! Is deze wijn naar mijn smaak of is hij gewoon niet mijn smaak. Het kan me geen moer schelen hoeveel sulfiet er eventueel werd toegevoegd of welke andere additieven er werden gebruikt. Ik ga geen enkele wijn kopen die ik niet lust, maar die misschien wel een tikkeltje gezonder zal zijn. Ik laat me leiden door mijn eigen smaak…niet door deze die onze consumptiemaatschappij me voorlegt. Is de wijn in mijn glas natuurlijk gemaakt, misschien wel biologisch of biodynamisch of is het gewoon een industriële wijn…who cares???? Als hij me maar smaakt!

Vooraleer je me helemaal voor het vuurpeloton plaatst, toch even dit. Het is evident dat ik het liefste heb dat de wijn die ik lekker vindt (en de meesten worden op die manier gemaakt) op een degelijke manier werd bereidt. Met respect voor de natuur en de mens.
Ik heb mijn eigen smaak best gevonden en deze ben ik bekomen door onnoemlijk veel wijnen te proeven. Uitzonderingen bevestigen altijd de regel en dus blijven we proeven!

Leef ik hierdoor een maandje minder…so be it! Dan word ik maar 98 en 9 maand in plaats van 99 jaar.
Wedden trouwens dat mijn ‘zin’ voor wijn als onzin wordt afgeschilderd. 😉

Het nakomertje uit Piëmonte

Al een paar weken stond de fles naar me te lonken, als was het een mooie vrouw. Uiteindelijk werd het geflirt me teveel en plopte ik de kurk uit de fles. Proefformulier netjes ernaast en het glas voor 1/3 gevuld.

De ‘Puncin’ Dolcetto Dogliani DOCG van Osvaldo Barberis kan eindelijk doen waarvoor hij geboren was…genot schenken aan de wellustige proever!

Dolcetto is niet bepaald de populairste van de klas. Geboren en getogen in Piëmonte… Geef toe er zijn slechtere locaties waar je je leven moet doorbrengen. In het verleden eens vreemd gegaan in Liguria en Lombardia, dat wel, maar meestal een heel trouw beestje. Nochtans heeft de Dolcetto alle redenen om het eens op een ander te proberen. Jarenlang al wordt hij onder de knoet gehouden door de Nebbiolo en de Barbera. Desondanks haalt ook de Dolcetto het hoogste goed op de Italiaanse kwaliteitsladder nl. de DOCG in Dogliani. Niet in Alba echter waar de druif de beste resultaten behaald.

Het druifje is vroeg rijp en net daardoor waarschijnlijk kan hij zijn plaats behouden tussen de later rijpende Barbera en nog latere Nebbiolo.  Samenvattend zijn Dolcetto wijnen vrij fruitige, lichte wijnen met een diepe purperrode kleur, een goed zuurgehalte en zijn ze niet zo tanninerijk. Ze zijn vaak bedoeld om jong te drinken en krijgen van hun baasje zelden een opvoeding op hout mee. Hoewel de letterlijke vertaling van zijn naam ‘ een kleine zoete’ wil zeggen, is de wijn hoegenaamd niet zoet te noemen.

Kan ik mij verzoenen met de algemeenheid van de druif en wat er zich in mijn glas bevindt? Grotendeels wel, al is de wijn krachtig en gezegend met een hoge portie tannine.
Persoonlijk vind ik de wijn goed onderbouwd en over een knap evenwicht beschikken. Helaas is het niet onmiddellijk mijn smaak… Neen, ik houd meer van een Barbera of een Nebbiolo…


Osterreichischer Sekt, Ernte 2007

Osterreichischer Sekt, Ernte 2007 staat er te lezen op het etiket van de fles die ik momenteel aan het proeven ben. Het is dus een Oostenrijkse schuimwijn, gemaakt volgens de traditionele methode van het Weingut Leth. Deze is meer bepaald van de Pinot Noir druif, een blanc de Noirs dus.

Nu moet je mij al een hele tijd niet meer vertellen dat we de Oostenrijkse wijnen met meer dan gewone interesse in de gaten moeten houden. De kwaliteit die ons de laatste jaren van dat land aan het toestromen is, is eerlijk gezegd adembenemend!

Het Weingut Leth is al enkele jaren een gevestigde waarde in ons land en hoeft niet echt nog verder betoog. Anderen volgen of waren ze al voor.

Zo heb ik onder andere besloten de wijnen van Triebaumer uit Burgenland gaan op te volgen. Later misschien meer hierover.

Even terug naar de Sekt, ofte schuimwijn die hier mijn lippen heeft beroerd en mijn smaakzin op uiterst aangename manier heeft geprikkeld. Wat onmiddellijk opvalt, is de uiterst fijne pareling en de bijzondere intensiteit ervan. Ook de mousse (kraag) houdt voldoende lang stand. Belovend dus vanuit visueel standpunt.

Het ruiken vind ik persoonlijk steeds het moeilijkste bij een schuimende wijn…het koolzuur beneemt meestal alle tastzin, gevolgd door het gist. Pas nadien kan je andere geuren vrijwaren. Ik dit geval heb ik geluk want er komen vanaf de aanzet onmiddellijk de kleine vruchtjes opzetten, framboosjes en myrtilles.
Proeven dan maar met een uiterste waakzaamheid voor de CO2! Deze is helemaal niet agressief, zacht zelfs en geeft naar het einde toe zelfs een licht zalvend gevoel. Heerlijk fris en vooral zeer zuiver van smaak.
Alweer ben ik zeer aangenaam en prettig verrast door Oostenrijk.

Strauss hoeft zich voor het eerst, wat wijn betreft, nog niet om te draaien in zijn graf! Zijn nalatenschap is verzekerd want als er één ding is dat je momenteel met zekerheid kan stellen is dat: Oostenrijkse wijn walst!

Straffe boeken voor straffe gasten of straffe madammen

Wijnboeken…er bestaan er zo vele! De meeste van hen zijn encyclopedisch of vertellen je voor de zoveelste keer ‘hoe doe ik dit’, ‘hoe doe je dat’, ‘waarom zus, waarom zo’… Allen hebben ze hun functie, allen hebben ze hun nut. De één al wat meer dan de andere. Zelf doe je er ook aan mee en probeer je één of ander wijnboek in elkaar te knutselen om ermee naar een uitgeverij te kunnen stappen in de hoop dat het de markt op komt!

Toch zijn er een aantal ‘diehards’ onder het geschreven woord over wijn die elke wijnfanaat, die titel waardig, gelezen moet hebben. Zij behoren echter niet tot de encyclopedische of tot de opvoedkundige categorie. Neen via kortverhalen vertellen zij over wijn in al zijn facetten. Vooral ook gaan ze geen enkel pijnpunt uit de weg en verklaren ze op een onderhoudende wijze het nut of gebrek aan nut van die of gene functie.

Op mijn nachtkastje liggen dan ook steevast 3 van deze boeken. Zij vervelen nooit. Ook al is het de 10e, misschien wel 20e keer dat je hem ter hand neemt en er in begint te lezen. Steeds weer ontdek je er nieuwe dingen in waar je de vorige keren aan voorbij bent gegaan of die je toen toch niet zo goed begreep.

Uiteraard is dit niet beperkend en zullen er ongetwijfeld nog van deze kleppers op de markt zijn.
Straffe boeken, voor straffe gasten of straffe madammen!