Seven Springs Sauvignon Blanc 2010

Posted on juli 12, 2011 by Bottle Case

Noem het intuïtie maar ik had een goed gevoel toen ik onlangs een mail ontving van Tim Pearson. Het is niet de eerste en zal zeker niet de laatste zijn waarvan je een mail ontvangt met de vraag of je interesse hebt in zijn wijnen. Maar dit was anders! Dit was geen ‘uitgebluste’ mail met de vraag of er een samenwerking mogelijk is en waarvan je op voorhand al een beetje kan inschatten dat de stalen die je opvraagt het ‘etiket’ wijn amper verdienen. Neen, deze boodschap droop van de passie, van de trots… Nu maken gepassioneerde mensen niet altijd de beste wijnen, maar het helpt alvast enorm!

Tim who??? zal je waarschijnlijk denken bij het lezen van de naam. Wel, Tim Pearson is een ‘jonge’ wijnmaker die naar aanleiding van zijn 25e huwelijksverjaardag bij wijze van geschenk zichzelf een wijngaard aankocht in het Zuid-Afrikaanse Hermanus. Het was hier dat hij zijn Hemel op Aarde vond. Seven Springs doopte hij zijn wijndomein, genaamd naar de natuurlijke bronnen die ginds aanwezig zijn. Hoewel hij initieel op zoek was naar een plaatsje in Stellenbosch was het na een bezoek aan de Hamilton Russell Vineyard en Bouchard Finlayson dat zijn besluit gemaakt was. Hier in de Hemel op Aarde Vallei in Hermanus lag zijn toekomst.
Ongelijk kan je hem niet geven want hoewel Hermanus bij het brede publiek nog steeds bekend is voor het spotten van walvissen is het voor ingewijden al langer duidelijk dat de toekomst voor de wijnbouw in Zuid-Afrika wel eens hier zou kunnen liggen. De verkoeling die de Oceaan met zich meebrengt is van cruciaal belang in het gebied. Het brengt de wijnen de nodige frisheid in de almaar hoger oplopende alcohol-busters van ginds. Geen nood om water bij de wijn te doen bij de wijnen uit Hermanus ;-).

De Sauvignon Blanc 2010 is de eerste wijn waarmee het domein op markt komt. Bovendien ben ik, volgens de woorden van Tim de ‘first Belgium guy to taste his wine’. Later zal er ook nog een Chardonnay, Shiraz en Pinot Noir volgen. Ik ben alvast benieuwd om ook deze wijnen te kunnen proeven!
De wijn is een mengeling van frisse, groene toetsen met exotisch fruit. Van groene appel, over witte perzik en via passievrucht naar limoen. Vooral fruitige accenten dus, maar boven al lekker, aangenaam en niet vermoeiend. Het eerst glas is leeg vooraleer je er erg in hebt! Verborgen in de achtergrond is er de witte peperkruidigheid. Deze is duidelijker herkenbaar in de afdronk dan bij het aroma. Tevens is deze wijn in het bezit van de nodige mineraliteit, niet té…net zoals het hoort.

Zonder enige twijfel mijn complimenten aan de wijnmaker! Ik ben er alvast van overtuigd dat het niet lang zal duren vooraleer ook deze wijn te vinden zal zijn op de Belgische markt. Het design van het label is trouwens mooi in zijn eenvoud. Het is een fles die schoonheid uitstraalt waarvan je enkel maar kan hopen deze ook in het glas aan te treffen.
Tim heeft me 2 flessen toegezonden. Deze tweede zet ik lekker weg om samen met één of meerdere wijn-vrienden te proeven.

So Tim to end with your words: ‘Passionate about wine, I have long dreamt about owning my own vineyard’! You have succeeded the first step…Now it’s up to you to continue the good work! Never give up your passion…
Your Sauvignon is excellent, it makes me curious about your other wines 🙂

Filed under: Second opinions? | Tagged: , , , , , | 2 Comments »

A blindfolded taste…Mind foolness?

Posted on juni 4, 2011 by Bottle Case

Een vraagje aan al de wijnkenners, wine geeks en dorstige fanaten van het geperste en vergistte druivensap: Hoe ga je op ontdekkingstocht doorheen een met vrienden georganiseerd proeverijtje? Laat je de flessen ‘an sich’ passeren of doe je er een papiertje, folie of een echt wijnsokje over?
De Vlaamse Wijnbloggers buigen zich over de zin, of onzin, van het blind proeven. Mijn mening is in ieder geval zeer duidelijk. Als het over het proeven van nieuwe wijnen gaat ben ik alvast een fervent naturist… Less is more. Ja zeker!

En dan heb ik het niet eenvoudig over het inpakken van de fles. Neen het liefste van al weet ik totaal niets van hetgene in mijn glas gaat belanden. Als het even kan wens ik zelfs de vorm van de fles niet te kennen, wil ik zelfs niet kunnen spieken of de fles werd afgesloten met een kurk of een schroefdop. Ik wil die wijn in zijn nakie in mijn glas!
Waarom zal je je misschien afvragen? Heel eenvoudig:

  1. Ik ben een wijngek, en bovendien nog eens gek van wijn
  2. Ik wil wijn leren begrijpen en leef me daarom graag vrij fanatiek uit in mijn hobby
  3. Ik wil elke wijn met gelijkheid behandelen en elke wijn de aandacht geven die hij verdient
  4. Elke mens heeft hoe dan ook vooroordelen, zo ook elke wijnliefhebber over bepaalde regio’s/rassen/jaren…
  5. Mind training…Mind training…Mind training… Mind training

Elke doorgedreven wijnliefhebber is een macho of machista! Daarom niet pronkerig. Maar het eert je als je in je wijnclub een wijn blind kan ontleden, de samenstelling van de wijn kan achterhalen. ‘Volgens mij is dit een wijn die een gedeeltelijke houtlagering heeft ondergaan die gemaakt werd van de klassieke Bordeaux druiven, aangevuld met Syrah. Aan de zuurtjes te proeven moet deze uit Italië komen en zal het een 2007 zijn.’ Geef toe… je geniet er op dat moment van het bij het rechte eind te hebben!

Let wel, de keren dat je dit zo doorgedreven en correct kan doen zijn zeldzaam. Je hebt dan ook wel het recht om er van te genieten.
Omgekeerd echter komt het véél vaker voor. Dat je de bal volledig misslaat!
En dat, dat zijn de momenten waar je aan doorgedreven mind training moet doen. Dan kan je de beste lessen trekken… dan moet je jezelf afvragen waarom je een verkeerde analyse maakte en welke details belangrijk zijn om dit een volgende keer te mijden.

Uiteraard kan je ver gaan, zeer ver zelfs… Want is het niet zo dat je ook voor een groot gedeelte met je ogen proeft! Wil je echt tot het uiterste gaan, dan kan je zelf geblinddoekt proeven, of uit van de speciale zwarte proefglazen. Die zijn vooral handig om als beginnende wijnliefhebber een rode van een witte of een rosé wijn te onderscheiden. Niet altijd een gemakkelijke opgave zo blijkt.
Probeer het maar eens een keertje onder vrienden. Of net zo leuk is hen een normaal glas voor te zetten en een zwart proefglas met identiek dezelfde wijn en laat hen beide wijnen ontleden. Niet zelden zal je een andere beschrijving van de wijnen te horen krijgen.

Dus ja, ik hou wel van het blind proeven. En toch zijn er uitzonderingen!

  1. Als men mijn mening vraagt omtrent een bepaalde wijn, zal ik die mening ook trachten te geven in de categorie waarin deze wijn thuishoort. In dat geval wil ik wel graag alle details weten. Evenzo als je een wijn moet recenseren of er een stuk omtrent moet schrijven. Je uitgangspunt is dan volledig anders. Je hoort zowel positief als negatief kritisch te zijn en elk detail, ook visueel kan je uiteindelijke standpunt beïnvloeden. Wat in dat geval ook hoort!
  2. En het meest belangrijke misschien. Hoe gek ik ook ben van wijn, wijn is nog steeds synoniem voor gezelligheid en plezier. Genieten moet je dus van dat glas, of 2e, of 3e, … Los van alle poespas die wij wijngekken er rond vertellen 😉

Wil je weten wat mijn collega’s Vlaamse Wijnbloggers hierover schreven. Je kan de verwijzing naar hun blog eenvoudig vinden op deze site.

Filed under: Second opinions? | Tagged: , , | Leave a comment »

Gelukkig – Goed – Gek: De nieuwe DOC’G’ toekenningen

Posted on april 20, 2011 by Bottle Case

Hoewel het in het leven roepen van het nieuwe Italiaanse kwalificatiesysteem in 1980 vooral een goed initiatief was heb ik zo mijn bedenkingen bij de jaarlijkse Oscar uitreikingen die men houdt naar aanleiding van Vin Italy. Maar liefst 10 appellaties kregen hun promotieticket naar de allerhoogste divisie. Officieel staat de teller ondertussen op 59 DOCG’s. Mijn inziens moeten dat er zelfs 61 zijn als je de Moscato d’Asti en de Asti Spumente uit elkaar haalt en nog een keertje hetzelfde doet voor de Amarone della Valpolicella en de Recioto della Valpolicella.
Waar gaan we naartoe kan je je terecht afvragen. Nog enkele jaren en je bent een uitzondering als je nog een DOC bent ;-).

Welke nieuwelingen zijn tot het sterrendom toegetreden? En meer belangrijk… Ken je deze absolute vedetten?

  1. DOCG Aglianico del Taburno (Campania)
    Een vierde onderscheiding uit de provincie van Napels en omgeving. Dat men ginds al een tijdje goed bezig was is een kleine understatement. Naast de twee witte iconen Greco di Tufo en Fiano di Avellino heeft de Taurasi een broertje gekregen. Een terechte bekroning voor één van Italië’s grootste rode druiven; de Aglianico? De Aglianico del Taburno moet zoals de naam het zegt gemaakt worden van de Aglianico druif. Al mag men voor 15% liegen… euh ik bedoel afwijken hiervan. De wijngaarden staan in de omgeving van Benevento. Je kan er ook een riserva en een rosato van vinden. Het kreeg de DOC status in 1986. De wijn moet een alcoholpercentage bevatten van minimaal 12% (13 voor de riserva) en de maximumopbrengst per hectare bedraagt 70 hl/ha (65 voor de rosato).
  2. DOCG Offida (Marche)
    De vijfde DOCG reeds uit de Marche. Naast twee Verdicchio’s (di Matelica en Castelli di Jesi, beiden in Classico), de terechte Conero en de onbekende Vernaccia di Serrapetrone. Marche is meestal vrij onbekend, maar er is wel degelijk heel wat aan kwaliteit te vinden. Het is de bekroning van vooral de Pecorino druif.Offida vinden we in de omgeving van Ascoli en Piceno. We kunnen deze wijn in een verscheidenheid terugvinden op de markt: Offida Pecorino, Offida Passerina, Offida Passerina Passito, Offida Passerina Spumante, Offida Passerina Vin Santo en Offida Rosso. Of al deze types de DOCG status hebben verkregen is nog even koffiedik kijken. De vroegere DOC Offida werd omgedoopt tot DOC Terre di Offida.
    De witte wijnen Pecorino en Passerina moeten voor minstens 85% bestaan uit de genoemde druif. De Rosso moet voor minstens de helft gemaakt zijn van de Montepulciano en moet voor minstens 30% aangevuld worden met Cabernet Sauvignon. De overige 20% moet komen van de rode druivensoorten die in de omgeving toegelaten zijn.
  3. DOCG Piave Malanotte of Malanotte del Piave (Veneto)
    Nergens is het in DOCG-land meer crazy dan in Veneto, thuishaven van Verona…daar waar jaarlijks Vin Italy plaats heeft. Deze Piave Malanotte is niet de enige die tot DOCG werd gebombardeerd. Neen nog twee anderen volgen in het zog (DOCG Lison en DOCG Colli Euganei Fior d’Arancio). Hiermee kan je aanschouwen dat Veneto qua DOCG’s belangrijker wordt dan Toscane (10 – eigenlijk 11 voor Veneto en 8 voor toscane) – Hallllllooooo????? De Piave Malanotte is een afscheuring van de DOC Piave en geldt voor de rode Raboso druif (ooit al geproefd?). De stokken vinden we terug in de omgeving van Treviso. Twee verschillende type van Raboso druiven kunnen aanwezig zijn in de wijn: minstens 70% Raboso Piave, aangevuld met maximum 30% Raboso Veronese. Van deze laatste variëteit kan trouwens 5% vervangen worden door een andere, in de omgeving toegelaten rode druif. Het alcoholpercentage moet minstens 12,5% bevatten en de opbrengst per hectare moet beperkt zijn tot… kuch kuch… 120 hl/ha.
  4. DOCG Lison (Veneto)
    De DOCG Lison is een afscheuring van de DOC Lison-Pramaggiore. Het productiegebied loopt over Veneto tot aan Treviso en Pordenone. De DOCG is enkel van toepassing op witte wijnen en geldt tevens voor de Lison Classico. De wijn moet voor minstens 85% bestaan uit de Friulano (Tocai). Het alcoholpercentage moet minstens 12% bevatten en voor de Classico moet dit 12,5% zijn. Het maximum rendement bedraagt 110hl/ha.
    Opmerkelijk is dat men in het DOCG decreet heeft opgenomen dat flessen tot 3 liter moeten afgesloten worden met kurk, terwijl de flessen van 375 cl ook met schroefdop mogen worden afgesloten.
  5. DOCG Colli Euganei Fior d’Arancio (Veneto)
    Afscheuring van DOC de Colli Euganei. De DOCG geldt voor witte wijnen die voor 95% moeten bestaan van de Moscato Giallo druif. We kunnen ze vinden in de gewone versie, een Passito of een Spumante. De wijngaarden staan in de omgeving van Padova. Het alcoholpercentage moet minstens 10,5% bedragen (15,5% voor de Passito) en het rendement mag de 120 hl/ha niet overschrijden.
  6. DOCG Erbaluce di Caluso (Piemonte)
    Piëmonte raast als een bezetene verder door het DOCG landschap. Liefst 4 nieuwelingen mag deze Noord-Italiaanse trots verwelkomen. Naast de Erbaluce di Caluso zijn dit: Ruché di Castagnole Monferrato, Alta Langa en Dolcetto Diano d’Alba. Gaan er straks nog ‘gewone’ wijntjes bestaan in Piëmonte of zijn het allemaal wijnen van een buitenaards niveau :-).De witte Erbaluce druif wordt met de DOCG Erbaluce di Caluso extra in de verf gezet. Een bekroning voor één van de oudste Piëmontese druivenrassen? Concurrentie dus voor de Cortese en de Arneis die al langer tot het sterrendom werden verheven. We vinden deze wijn naast de gewone stijl ook in Passito (en Passito Riserva) ook in Spumante. En dit is nog eens een keertje duidelijke taal! De wijn mag enkel en alleen gemaakt zijn van de Erbaluce… Basta! De stokken staan in Torino, Vercelli en Biella.
    De Passitowijnen moeten een alcohol gehalte van minstens 17% hebben en mogen pas 36 maand vanaf 1 november na de oogst op de markt komen. Voor de Riserva is dit na 48 maand.
    De andere wijnen moeten een alcohol percentage van min. 11% en 11,5% (Spumante) bevatten.
    Het maximum rendement werd vastgesteld op 110 hl/ha.
  7. DOCG Ruché di Castagnole Monferrato (Piemonte)
    Naast de witte Erbaluce werd ook de blauwe Ruché druif bekroond. Ruché hoor ik u zeggen… nog nooit van gehoord. Wel laat me je alvast geruststellen ‘je zal niet de enige zijn’. De afkomst van de druif is nog niet echt vastgelegd. Er bestaan momenteel twee theorieën waarvan de eerste zegt dat hij gewoon een inheemse druif uit Piëmonte is en een tweede die stelt dat de druif zijn oorsprong kent in de Franse Bourgogne en vandaar in de 18e eeuw zijn weg heeft gevonden naar Noord-Italië.
    Bon, als de wijn ook effectief lekker is zullen we de volgende jaren vast meer te weten komen van deze druif.De DOCG Ruché di Castagnole Monferrato is dus een rode wijn die voor 90% uit de Ruché moet bestaan en aangevuld mag worden met de Barbera en/of Brachetto. De wijngaarden vinden we in de omgeving van Asti. Het alcoholgehalte moet minstens 12,50 % zijn en het rendement maximum 90 hl/ha.
  8. DOCG Alta Langa
    Met de Alta Langa zet de traditie van de laatste jaren zich verder. Namelijk het feit dat de Italiaanse bubbels aan een opmars bezig zijn. Alta Langa is een appellatie die enkel is weggelegd voor bubbels van Chardonnay en Pinot Nero. Beide druiven moeten 90 tot 100% uitmaken van de wijn. De wijnstokken staan in de omgeving van Cuneo, Asti en Allesandria. Opmerkelijk is dat uit de DOCG de bianco is weggevallen en dat deze enkel geldt voor de rosso en de rosato. Zowel van de rosso als van de rosato bestaat er een Riserva. Deze riserva moet minstens 36 maand lageren, terwijl dit voor de gewone slechts 30 maand is. 11,5 % qua alcohol en 110 hl/ha qua rendement.
  9. DOCG Dolcetto Diano d’Alba
    Met de benoeming van de Dolcetto Diano d’Alba neemt de Dolcetto opnieuw de bovenhand op de Barbera. Naast de Dogliani Superiore en de Ovada Superiore is dit immers de 3e benoeming voor een druif die als de mindere van de Barbera staat omschreven. De Diano d’Alba DOCG geldt zowel voor de rosso als voor de superiore. Enkel Dolcetto komt in aanmerking en het rendement moet beperkt worden tot 80 hl/ha. Alcohol is minstens 12% voor de rosso en 12,5% voor de superiore.
    Volgend jaar nog een Barbera’ke erbij? 😉
  10. DOCG Primitivo di Manduria Dolce Naturale (Puglia)
    Hip hip hip hoera!!! Het zuiderse Puglia is er uiteindelijk in geslaagd zijn ‘nul’ op het DOCG laddertje van zich af te gooien. 100% Primitivo zelfs! De stokken staan in Taranto en Brindisi. De wijn moet minstens 16% alcohol bevatten. Opmerkelijk is dat van al de nieuw benoemde DOCG net het hier in Puglia is dat de kleinste rendementsbeperking werd opgelegd; nl. 70 hl/ha. Opmerkelijk omdat we in het bulkwijnland bij uitstek van Italië zitten waar opbrengsten tot wel 400 hl/ha (jawel u leest het goed) toegelaten zijn.

Nog even meegeven dat er nog 2 anderen in de wachtkamer zitten ter promotie. Tot op heden is de benoeming nog niet officieel. Het betreft Montepulciano d’Abruzzo Casauria uit Abruzzo en Prosecco di Prosecco uit Friuli. Deze laatste zou trouwens gewoonweg een compensatiebenoeming zijn zodat ook de Prosecco uit Friuli naast deze uit Veneto kan gezet worden. Foei toch… of niet?

Samengevat kunnen er alweer een aantal druiven toegevoegd worden aan het ondertussen mega-DOCG -lijstje.
Volgt u nog: Albana – Aglianico – Aleatico – Arneis – Barbera – Brachetto – Cesanese – Chardonnay – Cortese – Corvina – Dolcetto – Erbaluce – Fiano – Friulano – Garganega – Glera – Greco – Montepulciano – Moscato – Nebbiolo – Nero d’Avola – Passerina – Pecorino – Picolit – Pinot Nero – Primitivo – Raboso – Ruché – Sagrantino – Sangiovese – Verdicchio – Verduzzo – Vermentino – Vernaccia

Geen nood er zijn nog honderden andere druiven die kunnen volgen!

Filed under: Second opinions? | Tagged: , , , , , , , , , , , , , | 1 Comment »

The wine movement…Hink-Stap-Sprong

Posted on april 18, 2011 by Bottle Case

Onlangs kreeg ik op mijn blog een aangrijpende reactie van een oude Nederlandse wijnliefhebber die vandaag de dag zijn gading niet langer meer kan vinden in het huidige wijnaanbod. De wijnen zijn niet meer als vroeger was zijn betoog, de smaak van de wijn is danig veranderd. Uiteraard is dit zonde voor deze vroegere liefhebber van een goed glas Beaujolais. Reden genoeg om er een onderwerp aan te wijten.

De eerste bedenking die ik me maak is deze: Is het inderdaad zonde dat ook de wijnwereld onderhevig is aan dermate grote veranderingen? Of moeten we net deze vooruitgang toejuichen… Ik weet in ieder geval dat ik steeds blij ben met een stuk wetenschappelijke inbreng in het wijnmaken. Ik hou er bv. van de nieuwe wineries te aanschouwen die zo modern zijn opgebouwd dat er een groot gedeelte aan het overpompen van wijn, kan vermeden worden.
Van de andere kant vind ik het zonde dat er vele wijnen niet langer, zoals vroeger, ongefilterd op de markt komt. Wat ze je ook mogen vertellen over de laatste nieuwe filtermethodes, er verdwijnt toch steeds een stukje pure smaak door deze handeling. Non collé, ni filtré…ja daar houd ik wel van.

Toch kunnen we er niet aan voorbij dat, spijtig genoeg, ook wijn een economisch product is waarvan de wijnboeren moeten leven. Hun commercieel uithangbord bij wijze van spreken. Dank zij de technologische vooruitgang, dank zij de grotere knowhow, dank zij de huidige laboratoria hoeven ze minder en minder met de poepers te zitten dat een mislukte oogst hen geen opbrengsten zal geven dat jaar. Hoewel: we kunnen de natuur meer en meer volgen en begrijpen, maar toch zullen we nog steeds van zijn grillen afhankelijk zijn. Geen enkel technologisch hoogstandje zal daartegen bestemd zijn.

Vooruitgang is dus essentieel… ook op het gebied van het maken van wijn!

En dat er de laatste decennia heel wat gewijzigd is, daar mag je donder op zeggen! Ik tracht even een lijstje te maken van wat er voor gezorgd heeft dat er zoveel verandering is gekomen in hetgeen vandaag de dag in ons glas belandt.

  1. Een enorme kwaliteitstoename dank zij de verbeterde technische processen en installaties
    Denk maar aan de temperatuur gecontroleerde vergistingstanks, de inbreng van de absolute hygiëne, de grote rol van de laboratoria, de steeds stijgende kennis over wijnbouw die ervoor zorgt dat men de druiven naar een optimale rijpheid kan brengen, de belangrijkheid van de oenologen en winemakers, de hoge standaardnormen van de huidige opleidingsvormen, de bereidheid van jonge wijnmakers de wereld rond te trekken en ogen en oren open te doen,…
  2. Comptetitie van nieuwe wijnlanden
    De ‘oude wereld’  heeft het ondertussen wel begrepen dat er steeds meer Nieuwe Wereldlanden met drang  aan de grote poort staan te kloppen. Het is zelfs een angstwekkend gegeven waarvan we vandaag de dag niet zullen weten waar dit gaat ophouden. Landen die tot nul komma nul traditie hebben in het verbouwen van druiven starten met wijnbouw en bereiken onze markt. De concurrentie verscherpt, de traditionele wijnwereld moet mee… Italië had het als één van de eerste begrepen door de wijziging in hun kwaliteitssysteem in 1980. Frankrijk, of althans sommige wijnstreken uit Frankrijk begrijpen dat ze niet langer onbetwiste marktleider zijn. Ook zij volgen, willens nillens.
  3. Distributie van de wijnen
    Vandaag de dag kan je even waar wijn verkrijgen. Enkel en alleen al in België zijn de supermarkten met hun gigantische wijnaanbouw de absolute marktleider. Het traditionele bierland België heeft echter met hun vele bierstekers tevens een aanzienlijk distributiekanaal. Beiden bovengenoemde zijn vooral de verkoopkanalen in het goedkopere segment. Eveneens in België is er een ware booming betreffende de gespecialiseerde wijnhandels. Op elke hoek van de straat is er bij wijze van spreken wel eentje te vinden.
    Dit maakt dat het aanbod bijzonder groot is en dat ook hier wijnen van waar dan ook aangeboden worden en dus ontdekt kunnen worden.
  4. Wijzigingen in het ‘drinkgedrag’ van de consumenten
    Dit is volgens mij één van de grote hoofdzaken van de wijzigingen in de huidige wijnwereld. De consument drinkt anders… We zijn meer wijnproevers geworden die meer en meer open staan voor andere smaken en die niet langer vasthouden aan het traditionele. Wijn is tevens een onderdeel geworden van onze lifestyle, het is niet langer meer weggelegd voor de happy few! Ook jonge mensen genieten in de loungebar van een glaasje wijn in plaats van het traditionele pintje bier.
    Tevens is er nog een andere belangrijke wijziging in de houding van de consument merkbaar. Steeds minder mensen bouwen een wijnkelder op waar de flesjes liggen te rijpen om binnen x aantal jaar gedronken te worden. Wijn is er voor onmiddellijke consumptie. Wat we vandaag kopen wordt als het ware morgen reeds gedronken, en het liefste van al nog vanavond 😉
    We mogen absoluut ook niet vergeten dat wijn ondertussen een standaard is geworden in onze huidige gastronomie. Wining & dining is absolutely hot!
  5. De grote rol van de media en de wijn criticasters
    De media speelt uiteraard ook een zeer grote rol in het vernieuwde wijnlandschap. Grote namen als Robert Parker, Jancis Robinson en andere hebben een zeer bepalende rol gespeeld in de huidige wijnindustrie. Vele consumenten staren zich vervolgens blind aan de hoge score wijnen. Zodanig zelfs dat de vraag er naar een hoge vlucht neemt.
    Je kan ook geen enkele krant meer openslaan of er is wel een wekelijkse wijnrubriek te vinden. Ieder magazine heeft wel zijn wijnhoekje. Heden ten dage zien we in België het belang van de wijnboeken of wijnkronieken. Frank Van Der Auwera’s wijnkoopgids van de beste wijnen onder de 10 euro zal ondertussen wel door elke Belgische wijnliefhebber gekend zijn. En zij die de eerste stappen in de wijnwereld zetten laten zich leiden door de suggesties om hun aankopen te doen. Veelal tot tevredenheid zelfs…
  6. Competitie bis
    Commerciële wijnen versus terroir gebonden wijnen
    Grote coöperatieven versus de kleine familiale wijnbedrijfjes
    Eenheidsworst versus een diversiteit aan smaken
    Marketing versus bescheidenheid
    Conventionele wijnen versus wijnen gemaakt volgens de principes van de biologische wijnbouw
    …

Dit is nog maar een bescheiden opsommende lijst waaraan nog ettelijke andere redenen tot wijziging in het wijnlandschap kunnen opgesomd worden zoals het gebruik van vreemde ‘lies of afgestorven gistcellen’ waarop de wijn zijn opvoeding krijgt.
Tot spijt van wie het benijdt…verandering kan je niet tegen houden!

Filed under: Second opinions? | Tagged: , | Leave a comment »

To Bio or not to Bio?

Posted on april 3, 2011 by Bottle Case

Een boeiende, al dan niet vervelende vraag, zou je kunnen stellen. Een hype jaren geleden gecreëerd door handige marketingjongens, een hype die vandaag de dag nog een keertje verder gaat met het zogenaamde summum onder de wijnen ‘de natuurlijke wijnen’…

Laat me vooreerst even stellen dat biowijnen dikke quatsch zijn wegens onbestaande. Wijnen die gemaakt worden van biologisch geteelde druiven daarentegen is wat hiermee wordt bedoeld. En wie kan er nu iets hebben tegen biologisch geteelde druiven? Als we het vandaag de dag nog niet weten… de natuur is zowat het machtigste wat er bestaat op deze aardkloot. Hij zal zichzelf steeds weer herstellen, laten we hem dan ook met het grootst mogelijke respect behandelen!

Vlotjes zijn er nog een aantal andere redenen die je kan bedenken om dat respect voor de natuur op te brengen. Als wijnbouwer ben je afhankelijk van je stukje grond, van het land dat je ter beschikking hebt gekregen om aan wijnbouw te doen. En stel je een keer de vraag wat de basis is van een goede wijn…juist de grondstof in kwestie, zijnde de druiven. Je kan best zorgen voor een zo gezond mogelijke grondstof (druiven). Het fundament voor een lekkere wijn is hiermee gelegd.

En gezien ik een voorstander ben van lekkere wijnen, ben ik logischerwijze ook een voorstander van wijnbouwers die werken met het grootste respect voor de natuur.

Tweede reden waarom ik een voorstander ben van biologisch geteelde druiven is dat telkens ik nieuwe wijnen proef, ik dit ‘blind’ doe, d.w.z. zonder enige voorkennis ervan (dat ga ik achteraf wel opzoeken als de wijn in mijn smaak valt). Nog liever zelfs, weet ik helemaal niet wat er zich in mijn glas bevindt zodat ik onbevangen en zonder enige vooroordelen een mening kan vormen over het edele vocht dat zich stilaan laat bevangen in mijn mond.
Ik kan je vertellen dat het zeer vaak zo is dat de wijnen die me het meeste bevallen gemaakt zijn van biologisch geteelde druiven, én die bovendien volgens de principes van de biodynamisch landbouwprincipes werden geteeld. Je weet wel de crazy voodoo toestanden waarbij allerlei loco(?) principes moeten gevolgd worden…

Geloof ik in die wijze van wijnbouw, die door de meeste specialisten ter zake niet eens geloofwaardig uitgelegd kunnen worden? Jazeker, dat doe ik…al was het meer omdat ik net die wijnen vaak als de beste aanschouw naar mijn persoonlijke goesting.

Maar meer dan in al die achterliggende wijzes om aan wijnbouw te doen geloof ik in de gedrevenheid van de wijnbouwer, geloof ik in zijn passie, geloof ik in zijn wil om de allerbeste wijn ter wereld te maken. Mét het nodige respect voor wat de natuur ons te bieden heeft…

Waar ik niet in geloof is in de marketingjongens die ons een weg in willen duwen waar net zij belangen in hebben en waar zij hun graantje onderweg van meepikken.
De jongens die al verheerlijken wat op een natuurlijke wijze gemaakt is de enige goede wijze is. De jongens die nadat ze dit verkondigd hebben hun 4×4 in gang blazen om hun respect aan de natuur te tonen, die evenzeer het licht aanknipperen opdat ze de broodnodige stroom krijgen, die evenzeer naar de supermarkt gaan om hun voedingswaar aan te schaffen die met de nodige additieven aangedikt zijn en die gaan afrekenen aan de kassa waar de ingescande productprijzen voor het nodige laagradioactieve afval zorgen…

Neen, nog een keer: Wijn is lekker of hij is dat niet…
Laat ons hopen dat hij op een zo ecologisch mogelijke wijze is gemaakt!
Of hij een tikkeltje gezonder kan zijn…graag, maar mag ik dan geen voedsel meer opwarmen in mijn microgolfoven?

Dit is een schrijfsel in kader van de Vlaamse Wijnblogdagen over een onderwerp dat me uitermate boeit, maar waarvan de vraag waarom me stilaan de strot uitkomt…

Filed under: Second opinions? | Tagged: , , , | 6 Comments »

De Ronde van Portugal – Finish

Posted on maart 26, 2011 by Bottle Case

Het Alaaf conclaaf zinderde de ochtend van de derde dag nog stevig na. Iedereen was behoorlijk stil bij het ontbijt. Te kort aan slaap, teveel aan drank, te vermoeid…wie zal het zeggen, ieder had zo wel zijn reden. Vandaar dat het goed was dat we een klein tochtje moesten maken tot aan de omgeving van Coimbra. De rust van de gezapige tocht was meer dan welkom. Lang zou die echter niet duren want omstreeks 11.00u werden we verwacht in de Bairrada regio, geprangd tussen Porto en Lissabon en in de onmiddellijke omgeving van de Atlantische Oceaan. De Bairrada is een wat minder gekende regio die vooral bekend is voor de Espumantes en de eenvoudige, lekkere kleinere wijntjes. Het is tevens het mekka van het gelakte speenvarken: de Leitão Assado.

Campolargo was onze bestemming. Een ‘ander’ stukje Portugal zou zich openbaren. Weg zijn de prachtige vergezichten vol heuvelruggen met terrasbouw. Dit is de vlakte, een stukje vervallen Portugal tevens. Als uit het niets bevinden we ons plots te midden van de wijngaarden, enkel verstoord door de gebouwen van de quinta’s die er zich in hebben genesteld. We hadden een kleine voorsprong op ons tijdschema en dus konden we nog even genieten en vooral uitwaaien tussen de wijngaarden. Ons mentaal opladen voor wat komen gaat noemen we zoiets ;-).
Na een tijdje kwam Carlos, eigenaar van Campolargo aangewaaid. Het moet zijn dat deze ‘je m’en foutiest’ een zeer gezond persoon is, gezien de twee bevallige dames die zich in zijn zog bevonden. De mooiste was voorbehouden, enkel en alleen voor het openen van de flessen. Schenken deed Carlos wel zelf!

Enfin, nadat we een rondleiding kregen door de prachtige ‘en gravité’ opgebouwde installaties volgde er een degustatie in een toch wel prachtig proeflokaal. Ondertussen vermaakte Carlos ons met zijn verhalen en gedachtegoed omtrent de wijnbouw. Opvallend, en wat mezelf betreft toch wel een beetje jammer, is dat de Franse druivenrassen hier stevig ingeburgerd zijn. De wijnen van Campolargo zijn niet noodzakelijk standaard wijnen die jaar in jaar uit hetzelfde zijn. Neen, de samenstelling of de assemblage durft ieder jaar wel eens wisselen. Naargelang de druiven die er voorradig zijn dixit Carlos…
Op de proeftafel bij Campolargo en in volgorde van proeven:

  • Vinha do Putto Branco 2009
  • Entre II Santos Branco 2009
  • Bical 2009
  • Vinha do Putto Tinto 2009
  • Os Corvos da Vinha da Costa 2008
  • Rol de Coisas 2008
  • Vinha da Costa 2005
  • Diga? 2007
  • Campolargo Arinto 2009
  • Espumante Campolargo

We waren alweer op toerental en de sfeer flirtte weer met onbekende hoogtes. Van al dat drinken krijg je honger natuurlijk 😉 en de lunch mochten we genieten in het statische, oude maar wondermooie privéhuis van Carlos Campolargo. Ze hadden dit trouwens omgebouwd tot een type luxe chambre d’hôte; Casa de Mogofores. Bij de toewijzing van onze kamers voor de nacht vielen onze monden eenvoudigweg open van verbazing. Waauuuw…
De lunch was trouwens, op verzoek uiteraard, de regionale specialiteit leitão assado.
Tijdens de lunch dronken we de volgende wijnen van Campolargo:

  • Campolargo Dão
  • Campolargo CC
  • Calda Bordaleza
  • Espumante Borga

Zo, dat hadden we dan ook alweer achter de kiezen. Van al dat eten krijg je dorst natuurlijk 😉 en dus wachtte ons volgende en tevens laatste bezoek van de trip. Hiervoor gingen we naar een quinta waar men voornamelijk Espumantes maakt; Quinta do Ortigão. We werden ontvangen door fantastische en vriendelijke mensen, die ons een zeer warm en aangenaam bezoek bezorgden. Het zijn jonge wijnmakers die aan hun weg aan het timmeren zijn. Vol trots stelden ze hun wijnen voor en ze waren uiterst geïnteresseerd in onze mening. Bovendien moesten we ook persé hun stille wijnen proeven. Ik heb niemand ook maar horen mopperen omtrent dit idee, en dus proefden we hun gastvrijheid met volle teugen.
Op de proeftafel bij Quinta do Ortigão en in volgorde van proeven:

  • Quinta do Ortigão Branco Sauvignon – Bical 2010
  • Quinta do Ortigão Tinot Baga – Touriga Nacional 2008
  • Quinta do Ortigão 4dezasseis 2009
  • Quinta do Ortigão 4dezasseis 2007
  • Espumante Quinta do Ortigão Bruto
  • Espumante Quinta do Ortigão Baga Bruto
  • Espumante Quinta do Ortigão Rosé Charming
  • Espumante Quinte do Ortigão Bruto Riserva 2008

We bleven er trouwens gezellig nababbelen met de gastheer en de door god gezegende wondermooie gastvrouw. Vergeef me trouwens van niet exact meer te weten hoeveel flessen Espumante er nog werden geopend en geledigd. Time flies when you’re havng a good time, wel het glas raakt evenzeer snel leeg…en weer vol.
Na een hartig afscheid, waarbij we ieders nog een flesje van de 4dezasseis meekregen (magnum) beseften we dat het einde naderde. Even bijkletsen over de voorbije belevenissen met een koffietje voor de één, een pilsje voor de ander. De tijd even doden, een rustpauze vooraleer aan het laatste avondmaal te beginnen. Dit deden we in een klein lokaal restaurantje, ons toegewezen door de mensen van Quinta do Ortigão. Ze bezorgden ons nog een laatste verrassing want de tafel was bedekt met flessen 4dezasseis om de maaltijd te begeleiden.

Eénmaal we bij de Casa de Mogofores kwamen doken de meesten onder ons vlug onder de dekens. Moe maar voldaan. Anderen (waaronder ondergetekende) liepen er Carlos Campolargo nog tegen het lijf. Beleefde jongens als we zijn, slaan we nog een praatje. Vooraleer je het goed en wel beseft zit je in het salon en wordt er nog gezamelijk een Calda Bordaleza geschonken. De lokale karaoke heb ik nadien wel wijselijk aan me laten voorbijgaan…

Zondagmorgen 13 maart stond de terugrit op het programma. Even de verplaatsing maken naar Porto, de huurwagen inleveren en wachten op het vliegtuig dat ons weer op Belgische bodem zou doen belanden. Impressies opnemen bij de reisgenoten en beseffen dat dit een unieke trip is geweest!
Toch nog even dit ter afsluiting: onze Nederlandse reisgezel kon vanuit Portugal, met Ryanair wél perfect mee naar België met dezelfde langdurige verblijfskaart waarvoor hij in België niet mocht instappen… Logica Belgica????

Deze trip was een pilootproject voor verder oenotoerisme doorheen Portugal.
Wat mezelf betreft was dit méér dan geslaagd!!

Filed under: Second opinions? | Tagged: , , , , , , , , , , | Leave a comment »

De Ronde van Portugal – Dag 2

Posted on maart 22, 2011 by Bottle Case

De ochtendstond heeft goud in de mond! Al kan het voor sommigen ook wel de brandy van de dag voordien zijn. Na een rijkelijk ontbijt in het sublieme Penafiel Park Hotel stond even later iedereen vrij ontspannen, doch verwachtingsvol klaar om aan wat de koninginnenrit van deze Ronde van Portugal moest worden, te beginnen. Hop hop hop…busje in en off we go. Ruim twee uur later zouden we arriveren in de Dourovallei. Was het bij vertrek vrij rumoerig in het busje en na een half uurtje bijna (slaap)muisstil dan werden de kreten van bewondering niet gespaard bij het aanschouwen van wat misschien wel ’s werelds mooiste wijngaarden zijn. De Dourovallei werd niet voor niets geklasseerd als UNESCO wereld erfgoed. Nog even later slingerde die machtige rivier zich een weg tussen de uit schist en leisteen opgetrokken bergen.

De spanning werd intenser want we naderden met rasse schreden ons doel: Quinta do Crasto in Gouvinhas. Voor zij die nog geen kennis hebben gemaakt met de wijnen van Quinta do Crasto: je mag wat mij betreft gerust in superlatieven vervallen, ik zal je niet tegenspreken…
Pedro en Tomás gaven ons alvast een hartelijk ontvangst. Tijdens de rondleiding werd ons duidelijk de strategie en filosofie van het domein uitgelegd. Kwaliteit wordt er ten allen tijden nagestreefd, geen kwantiteit… Een duidelijke lijn ook in de wijnen die van bodem tot top duidelijk te proeven was. Naast de rondleiding in de voortreffelijke faciliteiten werd er nadien, met terecht trots halte gemaakt bij hun infinity pool… je zou denken dat hij gewoonweg in de Douro rivier overloopt. Droom, droom, droom… tijd om even stil te staan bij de essentie van het leven!

Die essentie werd alvast vlug omgetoverd tot het proeven van de wijnen des huizes. Op het terras buiten, met zicht op die heerlijke vallei kan het niet anders dan dat de wijnen zichzelf nog overstijgen!
Op de proeftafel bij Quinta do Crasto en in volgorde van proeven:

  • Flor de Crasto Tinto 2010
  • Tinto de Crasto 2009
  • Quinta do Crasto Superior 2009
  • Quinta do Crasto Old Vines Reserve 2009 (bottle-sample)
  • Quinta do Crasto Vintage Port 2008

En toen, toen was het tijd voor de lunch. We waren hoogstpersoonlijk geïnviteerd de lunch te genieten op het domein. En dit was werkelijk onvergetelijk. Niet enkel was het eten zeer lekker – er werd trouwens de nadruk gelegd dat het allemaal voedsel van eigen, biologische kweek was -, de wijnen die we erbij mochten genieten maakten ons super gelukkig!
Als aperitief bij de vele rijkelijke hapjes volgde er de Quinta do Crasto Branco en vanuit de ooghoeken merkte ik op dat de wijn vrij rijkelijk a) werd geschonken b) werd gelaafd… de sfeer zat er dik in met Tomás en Pedro trouwens als ideale gangmakers.
Op ons bord belandde die middag een pompoensoepje, hemels gebraad met verse groentjes en aardappelen en een dessertpallet.
Tijdens de lunch dronken we volgende wijnen van Quinta do Crasto:

  • Quinta do Crasto Branco 2010
  • Tinto de Crasto 1998
  • Quinta do Crasto Old Vines Reserve 2009
  • Vinha Maria Teresa 2007
  • Quinta do Crasto Vintage Port 2008

Mocht je denken dat het beperkt bleef tot één enkele fles per wijn…think again 😉
Het afscheid was dan ook warm en hartelijk. We genoten na van de ontvangst, waren er welkom … én we mogen terugkomen!

Op naar de volgende bestemming! De decibels in ons busje waren behoorlijk de hoogte in gegaan in vergelijking met de ochtendrit. Tot onze verbazing moesten we zelfs vaststellen dat we een onvervalste kleinkunst artiest in onze rangen hadden die een onvergetelijke versie van Urbanus’ Vaarwel Theo ten berde gaf. De rit maakte tevens de rockers in sommige van ons los… dat waren dan ook de enige valse noten van de ganse dag ;-).
Onze volgende bestemming, dat is Quinta dos Murças. Een side-project van Herdade do Esporão (Alentejo) die in volle opstart is. Zij beginnen van square en wij waren hun eerste internationale bezoekers. Quinta dos Murças is gelegen aan de overzijde van de Douro, van het hotel waar we die avond verbleven, Hotel Folgosa Douro in Armamar. Antonio, de manager van de Quinta had trouwens een leuke verrassing voor ons in petto…we konden onze wagen aan het hotel parkeren en we konden de overzet met een bootje doen. Afkoeling konden sommigen onder ons (of was het allemaal) best gebruiken! Wat we zagen in het Quinta dos Murças is vooral dat er nog héél véél werk is vooraleer het project volledig beëindigd zal zijn. Dit werk je niet met één enkel eurooke af, zoveel is duidelijk.

Opnieuw was de ontvangst, ondanks dat we gigantisch te laat waren, zeer hartelijk en warm. We waren uitverkoren om de allereerste jaargang van het domein te proeven. Bovendien werden er vanuit de Alentejo nog enkele flesjes meegenomen die we aan onze proefzin mochten onderwerpen.
Op de proeftafel bij Quinta dos Murços en in volgorde van proeven:

  • Vinha Defesa Rosé 2010
  • Esporão ‘V’ – Verdelho 2010
  • Vinha Defesa Tinto 2009
  • Esporão Touriga Nacional 2007
  • Assobio 2009
  • Quinta dos Murças Reserva 2008
  • Quinta dos Murças 10 Yr old Port

Vertrekken deden we er met de belofte terug te keren en met voor ieders een kistje Assobio in het verschiet. Als beloning voor het vele en harde werk uiteraard!

Moe maar voldaan ‘bootten’ we terug richting hotel. Vlug inchecken, even opfrissen want er was gereserveerd in Restaurante DOC (enkel de straat over te steken). Het restaurant geniet van een unieke ligging aan de Douro rivier én van een gastronomische reputatie. Het deed enkelen onder ons volledig de das om… Om het succes van de dag te beklinken heven we het glas met een lokale Spumante. De één na de andere saúde volgde. Om de omzet van Quinta do Crasto wat aan te dikken bestelden we tijdens de maaltijd een Quinta do Crasto Branco, een Xisto en een Vintage Port.

En toen…toen ging het licht definitief uit! 😉


Filed under: Second opinions? | Tagged: , , , , , , , , | Leave a comment »

De Ronde van Portugal – Dag 1

Posted on maart 17, 2011 by Bottle Case

Een week geleden is het alweer – wat gaat de tijd snel als je het naar je zin hebt – dat we gepakt en gezakt, met een broek vol goesting, richting Portugal vertrokken om er een weekendje aan wijntoerisme te doen. We dat zijn, behalve mezelve, zeven mannen/vrouw uit het Herentalse met een grote liefde voor één ding; nl. wijn. Gedurende de voorbije 2 jaren had ik ze al meerdere keren in contact gebracht met de verscheidenheid in de Portugese wijnen. De interesse was dus gewekt…

Ryanair!! Wat kan ik daar nu in godsnaam over vertellen… dat het nooit een goed huwelijk zal worden (god zij dank zijn we trouwens nooit gehuwd geweest). Telkens weer heb je verhalen erover. Goed en goedkoop als alles snor zit. Trek je plan, brutaal en absurd als je een minste tegenslag hebt. Resultaat: 3 uur na ons vertrek in de vroege uurtjes was ons gezelschap -1 vertrokken richting Porto. Een inwoner van onze Europese unie, met een geldige verblijfskaart, mocht niet mee van het onnozele piepkuiken dat aan haar balie alle verantwoordelijkheid van zich afschoof. Jàààààà de persoon in kwestie mag dan wel een hollander zijn… ook zij hebben rechten 😉
Godzijdank bewaarde hij zijn kalmte, deed een ommetje via Zaventem en kon hij met diezelfde verblijfskaart probleemloos de vlucht op. Grrrrr Ryanair!!!! Laat ons dit echter klasseren onder de fait divers van deze wereld.

9 uur ’s morgens is de landing in het wondermooie Portugal en we spoeden ons op weg om onze huurwagen op te pikken. Even later hebben we immers onze eerste afspraak van de dag… Porthuis Andresen!
Andresen is niet één van de vele hyper-commerciële porthuizen waarvan de naam van het merk belangrijker is dan de inhoud van de fles. Dat merk je wanneer je op zoek zal gaan naar hen. Afspraak maken is een absolute vereiste en enkel de deurbel zal je bevestigen dat je op je juiste locatie bent. Mr. Alvaro Van Zeller gaf ons alvast een hartelijk ontvangst. Het Port gebeuren zal steeds zijn geheimen kennen maar van de vele losse rafeltjes die er bestaan zijn er ons toch wel enkele duidelijk geworden. Na een prachtige rondleiding in het oeroude huis kwam er uiteindelijk de degustatie. Klassiek hier is dat je onmiddellijk met de neus op de feiten zal worden gedrukt. Geen Porto in het glas zoals de meeste mensen hem zullen kennen, wel portwijn… en ja dat is wel degelijk een wereld van verschil!
Op de proeftafel bij Andresen en in volgorde van proeven:

  • Late Bottle Vintage 2005
  • Vintage 2007
  • 10 Year old White Port
  • 10 Year old Red Port
  • 20 Year old White Port
  • 20 Year old Red Port
  • Colheita Port 1982
  • 40 Year old Red Port
  • Colheita Port 1968

Omstreeks 14u hadden we dus 9 Portwijnen achter de kiezen, op vrijwel nuchtere maag. Deze toen niet meer zo nuchtere maag schreeuwde naar voedsel. Restaurante Dom. Louis aan de Ponte Dom Louis in het historische Portcentrum (grens van Porto en Vila Nova de Gaia aan de oevers van de Douro) was de locatie van dienst. Iedereen, behalve ons achterblijvertje – we hadden wel een flesje 10 year old White en een flesje Vintage voor hem meegesmokkeld -, wist vanaf dit moment dat het serieuze werk begonnen was…

In de namiddag trokken we verder richting Penafiel (half uurtje rijden) waar ons tweede, en laatste bezoek van de dag was… Quinta da Aveleda. Grandeur en chique dat was de sfeer die deze Quinta uitademde. In afwachting van onze nog steeds reizende metgezel te laten aansluiten brachten we wat tijd door in de hemelse tuin, gevuld met de nodige folliekes. Toepasselijk uiteraard dat de lijn met de grootste van hun wijnen dan ook tot Follies werden gedoopt. Dwalend door de eucalyptusbomen, de bok & de geiten en de vele watertoestandjes werden onze monden steeds maar droger… De wandeling was echter een welgekomen afwisseling en de afsluiting met de nodige ooh’s en aah’s in de onder monnikengezang gedompelde brandykelder was een absoluut hoogtepunt.
Eénmaal we voltallig waren konden we starten met het proeven van de wijnen. Dit deden we in een zeer mooi proeflokaal. De focus kon totaal gaan naar ditgene die hem verdiende… de wijn in het glas!
Op de proeftafel bij Quinta da Aveleda en in volgorde van proeven:

  • Casal Garcia Vinho Verde Branco 2010
  • Quinta da Aveleda Vinho Verde 2010
  • Follies Alvarinho 2010
  • Grande Follies Branco 2009
  • Charamba Douro Tinto 2007
  • Follies Touriga Nacional 2007
  • Grande Follies Tinto 2004
  • Casal Garcia Vinho Verde Rosé 2010

Het was alvast een leuke en aangename proeverij. De kwaliteit van de geproefde wijnen kon op sommige uitzonderingen na ook een stuk beter. Mijn favorieten waren alvast de Follies Alvarinho & Touriga Nacional en de Grande Follies Tinto. Spijtig vond ik alvast dat de Grande Follies Branco gemaakt werd o.b.v. Chardonnay…alweer een zoveelste ge-eikte Chardonnay erbij. En dat in een land dat zo rijk is aan overheerlijke authentieke druiven!

Hoewel we nog moesten inchecken in het 4 sterren Penafiel Park Hotel, begon de vermoeidheid al toe te slaan. Logisch, we waren dan ook al van 04.00u in de morgen op pad. De prachtige kamers konden echter maar even bezocht worden want op uitnodiging van Quinta da Aveleda mochten we de avond afsluiten met een overheerlijk diner in Restaurante Xarcutão(Paredes).
Tijdens het diner dronken we volgende wijnen van Quinta da Aveleda:

  • AVA
  • Follies Alvarinho/Loureiro
  • Follies Cabernet Sauvignon/Touriga Nacional
  • Aguardiente Velha – Adega Velha (= Brandy/Cognac)

Nadien bedtijd zou je denken…niets is minder waar! Maar de pennen zullen daarover netjes zwijgen 😉
Conclusie van dag één: Het ritme zit er van bij de start stevig in. Blij dat we opnieuw voltallig zijn. De Portugese warmhartigheid en gastvrijheid pakt ons onmiddellijk bij de strot. Niemand heeft een platte tube gereden. Iedereen kijkt uit naar de volgende dag. Niemand heeft ook maar één seconde spijt mee te zijn gegaan.

To be continued…

Filed under: Second opinions? | Tagged: , , , , , , , , , , , | 1 Comment »

De ronde van Portugal – Proloog!

Posted on maart 7, 2011 by Bottle Case

‘Dames en Heren, zet u schrap want we zitten kort bij de start van wat een mijlpaal in de geschiedenis gaat worden… De Ronde van Portugal gaat van start.’ Zo zou het uit de mond van Carl Van Nieuwkerke kunnen klinken, ware het niet dat deze blog zelden over de koers gaat. De ronde van Portugal is in dit geval niets anders dan de start van een nieuw project, zijnde een 4-daagse vol oenotoerisme doorheen enkele van de meest prestigieuze wijnstreken van Portugal.

Het is alleszins een pilootproject dat bij een goede afloop zeker navolging zal krijgen. De komende dagen zal je hier dan ook alle perikelen kunnen ontdekken van deze ontdekkingstocht. De countdown naar donderdag is begonnen…het losrijden op rollen gestart. Samen met 7 gelijkgestemde zielen kijken we er verlangend naar uit. Ook al betekent dit dat we op een ontiegelijk uur uit de veren moeten. Veel zal onze koffer niet bevatten. Een goed humeur, een droge keel en een dorst naar wat komen gaat.

Het programma:

Kick off op donderdag 10 maart met een vroege vlucht Charleroi – Porto met hopelijk een zachte landing rond 09.00u. Even onze van oppikken en de dolle pret kan beginnen!
Om te bewijzen dat portwijn een slecht aperitief is trappen we af bij Andresen in Vila Nova de Gaia, het mekka van de Port en verzamelplaats van alle grote namen. Het is hier dat we de Colheita‘s, LBV’s en Vintages over ons heen zullen laten rollen.
De lunch nadien zal zeker nodig zijn, maar veel tijd is er niet. We moeten verder richting Penafiel waar we worden verwacht bij Quinta da Aveleda. Alvarinho, Touriga Nacional, Vinho Verdes en nog vele anderen zullen er de revue passeren. Met een oenologisch orgasme als hoogtepunt…we zullen zelf even wijnboertje mogen spelen en een wijn assembleren.
Ik ben er zeker van dat er de eerste avond al deftig zal gesnurkt worden eens we in het hotelbed neerploffen.

Zeker niet vergeten de ‘early morning wake up call’ te bestellen want er wacht ons op vrijdag de koninginnenrit. We trekken de Douro vallei in. Helaas zullen de wijngaarden nog niet kleuren maar de bloesem van de mimosa struik zal veel goed maken. Na een helse klimtocht zullen we een eerste bevoorrading ondergaan bij Quinta do Crasto. Het ontvangst bij de familie Roquette is steeds hartelijk én met de gepaste uitstraling. Mogen we stoer doen en hopen op een druppel Vinha Maria Teresa en/of Vinha da Ponte is ons middagglas? Of zullen we deze grootse wijnen tijdens de ons op het domein aangeboden lunch kunnen degusteren? Wat er ook van zal zijn, het is een voorrecht deze ontvangst mee te maken!
Geen tijd voor een korte siësta want we trekken verder door de Douro-vallei. We zullen ontvangen worden in het gloednieuwe project dat Herdade do Esporão (jawel uit de Alentejo) hier heeft opgezet; nl. de Quinta dos Murças. Het beloofd een afvallingsrace te worden…enkel zij die spuwen zullen overleven want we zullen niet enkel de lokale Douro wijnen laven. Neen de ‘musette’ zal tevens voorzien zijn van de wijnen uit de Alentejo. Stiekem hoop ik uiteraard een shot van de Private Selection door de aderen te voelen stromen. Dat is pas EPO!!
De avond zal op een hoogstaande culinaire – burps – wijze afgerond worden met een diner in Restaurante DOC. Enkel al van de fantastische ligging – aan de oever van de Douro rivier – van dit restaurant wordt je lyrisch. Benieuwd trouwens of de vaste bedelaar van dienst weer van de partij zal zijn op de parking…
Zullen zij die vrijdag de finish bereiken een extra demarrage kunnen plaatsen op zaterdag?

Afwachten hoeveel fris-ogende slurpende spuwers er die ochtend aan de start zullen verschijnen voor een tocht doorheen Dão/Bairrada? Geen paniek, de bezemwagen volgt! De bonificaties van de eerste tussensprint van de dag kunnen verdiend worden bij Vinhos Campolargo. We laten ons overgieten met een verscheidenheid aan wijnen en staan vol afgunst te kijken naar de volledig gemoderniseerde installaties die ‘en gravité’ werden opgebouwd. Pompen of verzuipen, we trekken er ons niets van aan en we zullen het niet nalaten hier een keertje vreemd te gaan met een ware diva… de DIGA. Deze ondeugend grootse Petit Verdot zal de laatste sappen al stuiptrekkend uit je lijf trekken.
Neanderthalers, zo zullen we ons voelen wanneer we Asterix imiteren tijdens het middag orgie. Leitão Assado mag, en moet je met de handen eten. Duimen en vingers mogen openlijk gelikt worden…Alaaaaaaaaaf!
Ergens natuurlijk moet de eindmeet liggen. Deze vinden we in Anadia waar de kingsize Espumantes ons staan op te wachten bij Quinta do Ortigão…schudden met die flessen, laat ze spuiten en neem de meest verkwikkende douche die je je maar kan inbeelden!

En de winnaar…de winnaar moet trakteren 🙂

Filed under: Second opinions? | Tagged: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 Comments »

Beleggen in wijn

Posted on februari 19, 2011 by Bottle Case

We hebben er een hele tijd op moeten wachten maar Het Vlaamse Wijnbloggende Front – een schitterende partij zonder enige regeer-bedoeling – schiet nog eens gezamelijk met inktkruid. Thema ‘Beleggen in wijn’…
Treft dit even mooi, want ik heb er een nogal persoonlijke opinie over die ik dan ook kordaat, doch beleefd, zal trachten te verwoorden.

Wat roept een economische handel als beleggen in wijn zoal bij me op?

  • Woede
  • Afkeer
  • Wraakroepend
  • Verbieden die handel
  • …

Laat me heel duidelijk zijn… Beleggen in wijn is het kunstmatig opkloppen van de prijzen. Hierdoor blijven vele hardwerkende, eerlijke wijnliefhebbers in de koude staan. Dankzij deze ‘foute groep mensen’ gaat de wijn aan al zijn essentie voorbij en ontneemt men de ware liefhebber het genot een teug te laven van de meest goddelijke flessen.

Beleggen in wijn, doet mijn hart bloeden… Helaas is het een onwezenlijke realiteit!

Filed under: Second opinions? | Tagged: , | 3 Comments »

« Vorige pagina — Volgende pagina »