In de aanloop naar Vinitaly 2026 kreeg ik een mail binnen met de vraag of ik wou deelnemen aan een winemaker’s diner van Burato Wines. Normaal gezien klasseer ik deze uitnodigingen nogal vlug en ga ik er zelden op in. Deze keer trok ze wel degelijk mijn aandacht want de uitnodiging kwam van Mercuri Wine Club, het project van Master of Wine Cristina Mercuri. Dan weet je dat er kwaliteit achter schuilt en dus aanvaardde ik deze uitnodiging met veel plezier.
De setting was Ristorante Antica Torretta in Verona. Bij aankomst kreeg je een glas Champagne Tarlant Zero Brut Nature geserveerd. Eigenlijk weet je dan al dat je de goede keuze hebt gemaakt. Aanwezig, naast Cristina Mercuri MW, waren eigenaar Andrea Burato en oenoloog Damiano Peroni. Samen begeleidden ze de avond en vertelden ze over de duidelijke lijn die ze volgden. Terroir, geduld en visie waren daarbij de sleutelelementen. Ik voeg daar graag nog passie en gedrevenheid aan toe.
Een jong project met een duidelijke koers
Burato Wines werd tien jaar geleden opgericht met de betrokkenheid van de oenologen Flavio en Damiano Peroni, professionals met een diepgaande kennis van het Valpolicellagebied. Vanaf het begin werd het project gekenmerkt door een duidelijke aanpak: wijnen produceren van hoge kwaliteit die een directe en duidelijke uitdrukking zijn van hun plaats van herkomst.
Het domein bevindt zich in Valpolicella, meer bepaald in het historische hart van Marcellise, en werkt uitsluitend met inheemse druivenrassen. De basis van het project is een strenge selectie van de beste percelen, beoordeeld op bodem, ligging en aangeplante variëteiten. Het doel is duidelijk: elk perceel apart benaderen en het potentieel ervan maximaal tot uiting laten komen, alsof het om een eigen cru gaat.
Bewust kleinschalig werken
Het domein omvat ongeveer twintig hectare maar het wijnproject is bewust gericht op een veel kleiner deel: ongeveer twee hectare, geselecteerd uit de meest geschikte zones. Een bewuste keuze, zo stelt Andrea want enkel de beste percelen van het domein zijn geschikt om wijnen te leveren van de hoogste kwaliteit. Een benijdenswaardige visie, waarbij meteen duidelijk wordt dat kwantiteit hier niet het uitgangspunt is.
De wijngaard vertrekt vanuit de uiteindelijke wijn
Tijdens de avond werd ook uitgelegd waarom Burato met twee verschillende geleidingssystemen werkt: Guyot en Pergola. Dat gebeurt vanuit een agronomische redenering. De wijngaarden worden namelijk van bij de start ingericht in functie van het type wijn dat men wil maken.
Een deel van het fruit is bedoeld voor een frisse vinificatie voor Valpolicella Superiore. Een ander deel is bestemd voor indroging en dus voor Amarone. Daardoor verschilt ook de aanpak in de wijngaard in elke fase, van snoei tot uitdunning, van trosbelichting tot oogstmoment. Het doel is om de wijngaard van meet af aan te organiseren in functie van de uiteindelijke wijn.
Binnen dat geheel speelt Damiano Peroni een centrale rol. In de kelder wordt zo weinig mogelijk geforceerd. Geen overmatige sturing, geen zoektocht naar opgeblazen concentratie, geen drang om alles breder, rijper en zwaarder te maken dan nodig. Damiano benadrukt het herhaaldelijk: tijd is hier cruciaal. De wijnen moeten de nodige tijd krijgen zich te ontwikkelen.
Dat leidt tot een stijl die opvallend ver afstaat van het klassieke beeld van Amarone als rijke krachtpatser. Bij Burato draait het eerder om frisheid, spanning en precisie. Deze filosofie staat mijlenver van de doorsnee Amarone die we te drinken krijgen, deze waarbij je na één glas wijn het reeds voor bekeken houdt omwille van het te rijke, vermoeiende karakter.
Hun ambitie is ook expliciet. Burato wil zich meten met topspelers uit de regio. Dat bleek meer dan eens aan tafel. Ze willen zich profileren in het spoor van Giuseppe Quintarelli of Del Forno.
De wijnen en het menu van de avond
Tijdens het diner werden vier jaargangen voorgesteld, twee Valpolicella Superiore en twee Amarone della Valpolicella Riserva:
Valpolicella Superiore DOC 2019
Valpolicella Superiore DOC 2018
Amarone della Valpolicella DOCG Riserva 2017
Amarone della Valpolicella DOCG Riserva 2016
Het menu van de avond bestond uit:
Battuta di Black Angus, salsa al sottobosco, porcini, nocciole tostate e cialda di riso integrale
Foie gras d’anatra al miele e polline, Bruscandoli, Tête de Moine e pan brioche al pepe nero
Gnocchi di ricotta al tartufo nero e burro noisette
Carré d’agnello in crosta alle mandorle, cavolo nero, topinambur e chimichurri
Valpolicella Superiore DOC 2019
Deze wijn komt van een cru van 1,5 hectare op kalkrijke bodems, aangeplant in Guyot met een densiteit van 5.000 stokken per hectare en biologisch beheerd. De blend bestaat uit 50 procent Corvina, 45 procent Corvinone en 5 procent Rondinella. De oogst gebeurt manueel in de tweede helft van september, met een aparte pluk per druivenras. Daarna volgt vinificatie in eikenhouten, afgeknotte conische kuipen, met koude premaceratie en een lange schilweking. De wijn rijpt vervolgens 36 maanden op hout en nog eens 12 maanden op fles. Productie ligt rond 3.100 flessen, de prijs bedraagt 55 €.
Licht, helder robijnrood met mooie glans. Het aromatische profiel opent met fris zwart fruit, braambes, zwarte bes en pruim, verweven met kruidige tonen, rook en een hint van teer. De houtrijping zorgt voor goed geïntegreerde nuances en voegt balsamische toetsen en donkere specerijen toe zonder de fruitkern te overschaduwen.
In de mond is de textuur compact maar toch verheven: de aciditeit is hoog, levendig en lineair. De tannine is fijn, zijdezacht en gematigd in intensiteit. Het middenpalet is breed en geconcentreerd, gedragen door indringende frisheid en een ziltige lijn die doorloopt tot in de afdronk.
De kwaliteit is hoog, met mooi evenwicht en een aanzienlijke lengte. De algemene indruk is coherent en verfijnd, met een middellang tot lang bewaarpotentieel van 7 tot 10 jaar. Een stijl die densiteit verbindt met verticaliteit, diepgang met souplesse, in een Valpolicella Superiore die houtrijping perfect weet te integreren. Voor mij is dit een wijn die hun ambitie alvast eer aandoet.
Valpolicella Superiore DOC 2018
De 2018 komt van hetzelfde perceel en werd volgens dezelfde filosofie gemaakt. Toch liet deze jaargang zich duidelijk anders proeven. Meer ontwikkeld, iets kruidiger, iets vleziger ook, en met een steviger omkadering.
De neus ging eerder richting kruiden, balsamico en gekonfijte sinaaszeste, met zelfs een licht oxidatieve toets die de wijn extra karakter gaf. Alles bleef netjes binnen de lijnen. Ook hier was het hout goed geïntegreerd.
In de mond kwam 2018 wat gespierder over dan 2019, met een steviger middenstuk en een iets nadrukkelijkere structuur. Toch bleef ook hier de frisheid de wijn dragen. De zuren waren knapperig en bepalend. De tannine was zijdeachtig en mooi ingewerkt. De finale hield lang aan, met duidelijke spanning. Dit is een serieuzere, iets bredere interpretatie, maar nog steeds met voldoende precisie om overeind te blijven.
Amarone della Valpolicella DOCG Riserva 2017
Voor de Amarone 2017 gaat het om twee percelen samen, goed voor 1,4 hectare, geleid in Pergola. De blend bestaat uit 47,5 procent Corvina, 47,5 procent Corvinone en 5 procent Rondinella. De druiven worden ongeveer negentig dagen natuurlijk gedroogd in de fruttaio. Daarna volgt een lange maceratie en een opvoeding van 48 maanden op hout, gevolgd door nog eens 12 maanden flesrijping. De productie bedraagt ongeveer 2.650 flessen. Voor een fles betaal je 120 €.
Dit was een Amarone die meteen breed opende. Rijp zwart fruit, gedroogde pruim, zwarte bes, gedroogde kruiden, balsamische accenten en subtiele specerijen. De aromatische intensiteit was groot, maar mooi beheerst.
In de mond zat er uiteraard kracht in, dat kan ook moeilijk anders met 16,5 procent alcohol, maar de wijn bleef uitstekend in balans. Wat mij aansprak, was dat de wijn nooit zwaar werd. De zuren houden alles recht. De tannine is rijp en fluwelig. De restsuiker van 7 gram per liter vertaalt zich niet in zoetheid, wel in extra volume en ronding. De finale bleef droog en had zelfs iets krijtachtig en ziltig. Dit is een Amarone met inhoud en breedte, maar tegelijk met voldoende grip en fraîcheur om boeiend te blijven.
Amarone della Valpolicella DOCG Riserva 2016
De 2016 werd volgens dezelfde aanpak gemaakt, maar toonde zich nog een trapje serieuzer. Dieper, compacter, minder direct in zijn expressie, maar daardoor ook interessanter. Dit was duidelijk een wijn die zijn kaarten niet meteen volledig op tafel legt.
De neus begon vrij ingehouden, met tonen van geroosterde koffie, rijp zwart fruit, balsamico en specerijen. Alles was meer ingetogen. De aromatische intensiteit was er wel, maar verpakt in een donkerder, compactere stijl.
In de mond kreeg je dan een brede en rijke aanzet, met veel materie, maar opnieuw zonder enige vermoeidheid. De zuren zijn ook hier cruciaal. Ze zijn dragend en geven richting, spanning en lengte. De tannine is fluwelig en rijp. De alcohol is mooi opgenomen in het geheel. De finale was lang, met kruidige en ziltige accenten die voor extra fraîcheur zorgden.
Van de vier wijnen was dit voor mij wellicht de meest complete. Complexer en volwassener dan 2017, met nog meer diepgang.
Mijn indruk van de avond
Wat deze tasting vooral duidelijk maakte, is dat Burato Wines een heel eigen richting uit wil met Valpolicella. Men zoekt hier niet naar meer gewicht, meer extractie of meer monumentale kracht. Men creëert duidelijk een eigen identiteit.
De Valpolicella Superiore 2019 vond ik bijzonder knap omwille van zijn helderheid en energie. De 2018 had meer body en meer kruidige diepte. Bij de Amarone’s sprak de 2016 mij het meest aan, terwijl de 2017 misschien net iets sneller het grote publiek zal verleiden.
Een meer dan geslaagde avond en een bijzonder aangename kennismaking met Burato Wines. Dank aan Cristina Mercuri MW voor de introductie, de uitnodiging en de uitstekende begeleiding van de avond.
Filed under: Vini Italiani | Tagged: Amarone, burato, Corvina, corvinone, cristina mercuri, Italian wine ambassador, master of wine, Valpolicella, wijn, wijnkennis | Leave a comment »
