Can Bosch – De gamba met de allure van een kreeft

Catalunya, is dat niet dé place to be als het op gastronomie aankomt? Het alom geprezen Barcelona bijvoorbeeld… Neen niet om de voetbal maar wel als stad die de kunst van de gastronomie in zich draagt. De Emporda (Costa Brava) is dat niet waar het Roses van El Buli ligt en het Girona van El Celler de Can Roca – De huidige nummer één van de wereld. Juist… en dus is mijn honger gescherpt! Op zoek dus naar de keyplayer op gastronomisch gebied in Tarragona land.
Alle kritieken en vingers wezen één voor één naar Can Bosch in Cambrils. Met voorsprong het allerbeste en je zal er genieten van een hoogwaardige keuken waren zinnen die ik vele malen mocht horen. Bovendien, en dat is wat mij betreft misschien nog belangrijker… De sommelier die er werkt is echt wel topklasse!

En dus werd er al gauw een tafeltje gereserveerd in deze aanbevolen parel, gezegend met een Michelin ster en dit al sinds 1984. Het leuke trouwens aan het bezoeken van een sterrenzaak in een zuiders land is dat de prijs die je er voor moet betalen in schril contrast staat met de prijs die je in het noorden (en dus ook bij ons) moet betalen. In El Cellar de Can Roca (*** en n°1 van de wereld) betaal je bv 250 € voor een 16-gangen degustatiemenu met telkens een aangepaste wijn. Datzelfde bedrag ben je bij ons in een pakweg 1-sterren zaak als De Schone van Boskoop al kwijt voor een 6-gangen menu met aangepaste wijnen.

Eenmaal in Can Bosch was de keuze niet moeilijk! Er stond een seafood menu op de kaart met grilled lobster als één van de gangen. De keuze voor een kreeftenliefhebber als mezelf is dan vrij vlug gemaakt. Temeer ook omdat Cambrils een kuststadje is en de seafood er, mag toch aangenomen worden, zo vers moet zijn als wat dan ook! Bovendien was het prijskaartje van 74,80 € uiterst aantrekkelijk.

Bij de aperitief – gin tonic – kwamen er reeds enkele lekkere hapjes om de avond gepast in te zetten.
De kennismaking met de sommelier was zeer aangenaam. Deze gast weet inderdaad waar hij mee bezig is en gaf gedegen en goed advies. Via een praatje onder mekaar kwam ik te weten dat hij een groot liefhebber is van onze Belgische bieren. Hij vroeg naar mijn persoonlijke voorkeur en er kwam a big smile op zijn gezicht toen ik over de Cantillon oude geuze sprak.

IMG_0903

Seafood en Champagne Brut Nature. Het is een monogaam huwelijk en dus werd de start ingezet met een half flesje van dit goddelijke goed. Voor de latere verderzetting dacht ik persoonlijk aan een leuke Albarino (Fillaboa Montealto). De sommelier raadde me er een lekkere aan tussen de talrijke Albarino’s die de kaart rijk is!

Gang 1 – Rock mussels – Oyster from Galicia – Clams al Natural – Sea snails – Cockels of Mahón

Niks op aan te merken. Dit is wat je als opener ook een beetje verwacht. Met de aankleding van het geheel had men wel iets meer kunnen doen.

IMG_0906

Gang 2 – Clams a la mariniere

Het was een beetje raar dat er na de clams als starter ze nog een keertje een gerechtje ervan maakten. Het was wel zeer lekker moet ik bekennen!

IMG_0908

Gang 3 – King Prawn ‘suquet’

Altijd heerlijk om proeven vind ik. Als er bovendien naast de look nog andere kruiden in de saus zitten dan stemt me dit zeer tevreden. Smaken dik in orde maar alweer toch een sobere, povere presentatie.

IMG_0910

Gang 4 – Grilled Norway lobster / Grilled prawns

Zonder meer de meest lekkere gang van de hele menu! Er werd een bord gepresenteerd, opnieuw heel basic en eenvoudig, met 3 langoustines, 2 grote gamba’s en 1 kleine gamba.
Een aandachtige lezer zal zich de vraag stellen: Waar zit die Norway lobster dan?
Ook die vraag ging als een bliksemschicht door mijn naar kreeft verlangende brein. En dus werd de vraag aan de dienster gesteld. Al vlug schoten er wat draaiende ogen over en weer en werd de sommelier ingeschakeld om de kastanjes uit het vuur te komen halen.
‘Oh sir, I am very sorry but it’s a language issue. The lobster was wrongly translated for the little prawn on the right of your dish. So no problem, just enjoy your meal…’ No Problem? No Problem????
Straks gingen ze me nog vertellen dat het ‘Norway’ gedeelte ook ‘a translation problem was’, of zou die kleine gamba dan wel helemaal uit Noorwegen komen?
Een gamba met de allures van een kreeft!! Nog nooit meegemaakt en dat in een door Michelin met één ster bekroonde zaak. Godslaster, waarachtig!

Oké, kalm Wim, straks komt er nog… geniet van je avond! Bovendien waren de langoustines veruit de beste die ik ooit mocht proeven. Haal 3 keer adem, nip nog eens van je glas, vloekt eens goed en tracht het van je af te zetten. Opnieuw aandachtige lezers merken nu al op dat dit me niet gelukt was (integendeel ik maak er me nu, een maandje later tijdens het schrijven nog steeds druk in).

IMG_0909

Gang 5 – Squid in batter / Grilled small squid with garlic and parsley

Ik trachtte me opnieuw te focussen op wat komen moest, in de wetenschap dat er nog 2 gangen seafood moesten komen en dat het hoogtepunt waarschijnlijk nog achter was.
Dat hoogtepunt was deze calamares echter verre van. Een ordinair bord met inktvis zoals je die bij ons vaak krijgt. Onvreetbare rubber!

IMG_0911

Gang 6 – Can Bosch Black Rice

Het uithangbord van Can Bosch is hun black rice.
Ik laat u een foto zien over hoe hij door het restaurant wordt aangekondigd en aangeprezen.

Can Bosch2
En ik laat u een foto zien over hoe hij werd gereserveerd!
Geen kreeft!!! Zelfs geen aan grootheidswaanzin leidende scampi!

IMG_0912

Oh wat een teleurstelling was dit toch… Het dessert prikkelde of interesseerde me al helemaal niet meer! En toen kwam onze sommelier opnieuw voor de proppen.
Ingezet door, of uit eigen beweging. Ik weet het niet. Feit is dat die wel degelijk wist hoe een wijnliefhebber met een zwaar gemoed te troosten. Een glaasje Riesling Auslese en twee proevertjes van het huis van uiterst zeldzame lokale dessertwijnen. Een gesprek over de wijnen, met tussendoor duizenden verontschuldigingen betreffende het menu.
Een man die zijn vak kent dus maar die ik het advies wil geven zich als de bliksem naar een zaak te begeven die bij hem past en waar hij niet als pasmunt moet dienen voor gelegenheden waar de tot gang 4 zo aanwezige gastvrouw aan verzaakt.

IMG_0914

Nadien terugblikkend kan ik concluderen: De aanzet was goed, met lekkere smaken. De presentatie van de borden was sober en heel eenvoudig. Het oog wordt in een sterrenzaak meestal ook extra geprikkeld.
Het hoogtepunt van de menu was echter al bij de 4e gang, nadien verviel het werkelijk in het ordinaire.
Ik zwijg dan nog maar dat gang 3 en 4 gewoonweg omgewisseld werden (in werkelijkheid werd eerst de gegrilde langoestines geserveerd en dan pas de prawn suquet)!
Moordend in het geheel was de verdomde arrogantie waarmee de chefkok/eigenaar op het einde van de avond kwam vragen of alles naar wens was geweest.
En dus zeg ik hem en mensen wil je daar echt gaan eten dan waarschuw ik jullie:

–> Can Bosch… YOU SUCK!!!
a) Selling a prawn for a lobster = Not done
b) Advertising your black rise (cfr photo) and serving another dish = not done
c) Running away from the problems and letting your sommelier solve them = not done

–> Manel (Sommelier) … move from this sinking ship to a restaurant that really suits your outstanding capacities!

–> Michelin… When was the last time you were really testing this place?

Zo, en nu is dit eindelijk uit mijn systeem. Mijn zin in kreeft is er nog steeds!

Can Bosch

Priorat – O maar ik lust u wel!

Bizar gegeven tijdens de zomer! Geen Italië noch Portugal als vakantiebestemming. Het voelde wat raar en onwennig aan… Het pijltje in de vogelenpik was immers in Spanje uitgekomen en blijven steken in Catalunya! Mag ik dan wel Spanje zeggen? Voor mijn gastheren de afgelopen verlofperiode zal dat absoluut een zwaar vloekende hoofdzonde zijn. Er zijn me vele dingen verduidelijkt ginds maar één van het meest schrijnende is toch wel dat de onafhankelijkheidsdrang van de Catalanen ondanks de vereuroparisering nog steeds springlevend is.
Enfin, politiek is niet mijn ding (ik hou niet zo van het leven in een leugenachtige wereld) en dus besloot ik me te focussen op mijn kern: wijn, gastronomie en natuur.
De combinatie van die 3 elementen deden me immers vrede nemen met de gekozen eindbestemming. Gratallops zou mijn uitvalsbasis worden… Hartje Priorat dus! Een 140 km ten zuiden van Barcelona, regio Tarragona, niet zover van de Costa Dorada (Cambrils, Salou…)

Eerste vraag die ik me onmiddellijk stelde was ‘Is het nu Priorat of Priorato?’ Het was me niet helemaal duidelijk! Vakantie staat voor mij ook synoniem met mij inleven in de gangbare culturen ginds en dus is de enige echte juiste benaming Priorat! In Catalunya spreekt men Catalaans en Priorato is nu eenmaal Spaans.
Tweede bekommernis die ik meedroeg was ‘Hoe zit het nu met Priorat en Montsant? – Wat maakt het onderscheid tussen deze 2 wijnen?’ Het antwoord werd me ter plaatse zeer duidelijk! Het geheel is één groot wijngebied in en rond het Parc Natural de la Serra de Montsant. Priorat is het kerngebied van het wijngebied met een volledig andere bodemstructuur dan deze in Montsant.
De dorpjes die deel uitmaken van de Priorat zijn naast Gratallops: Bellmunt del Priorat, El Lloar, Porrera, Torroja del Priorat, La Viella Baixa, La Viella Alta, Poboleda, Scala Dei en La Morera. Al de wijngaarden die in de andere dorpjes liggen moeten onder de naam Montsant op de markt komen.

Priorat

Priorat2

De bodem en bergachtige omgeving van de Priorat hebben een diepe indruk op me gelaten. Het is er woest, ruw en toch oh zo mooi. Je waant je vaak op het dak van de wereld, en toch is dit allerminst het geval. De kust ligt vogelvlucht-gewijs immers maar een goede 15 km hier vandaan. De, in mijn ogen,  hoog piekende rotsen hebben in Priorat afwisselend lagen kwarts en leisteen (een vergelijking met mijn geliefde Douro dringt zich op). Terwijl in Montsant de kalk- en kleiaspecten veel meer komen kijken. De immer schijnende schroeiende zon geeft je de indruk dat de bodem een goudzwart gestreepte tijgerhuid is.
Opzoekwerk leert me dat de ‘tijgerhuid bodem’, die men hier ‘Llicorella‘ noemt, bestaat uit rode leisteen met kleine mica (kwarts) deeltjes die de zon sterk weerkaatsen. De bovengrond van verweerde lei en mica is ongeveer 50 cm dik en wanneer deze door regen wegspoelt, blijven de stokken toch in de rotsen verankerd.

Een rivier? Er moet een rivier zijn want dat is het geval in elk belangrijk wijngebied. En jawel die is er. Maar een rivier krijgt pas deze benaming als er ook effectief water door stroomt. De Siurana, want zo noemt onze lokale held, stond volledig droog op de meeste plaatsen. Vertelde de  lokale wijnboeren me niet stuk voor stuk dat het dit jaar het natste voorjaar in jaren was? Feit was dat enkel mijn parelende zweetdruppels nog opgezogen werden in de droogte van de rivier.
Kleine voetnoot: Siurana is naast de rivier tevens de naam van een prachtig hoog gelegen dorpje dat je absoluut moet gaan bezoeken ginds. Hou je van wandelen, ga er dan vast en zeker de voorgeschreven route volgen! Adembenemende zichten zijn er legio. De Siurana rivier (ik ken de volledige achtergrond niet maar ik neem aan dat die ginds ontspringt vanuit het meer), is daar trouwens wel af en toe stromend en zorgt voor lokale mini-baaien met strandjes waar slechts een handjesvol mensen zijn. T’is maar dat je het weet hé :-).

IMG_0925

Oké terug naar de kern, zijnde de wijnen. Je mag wel stellen dat Priorat het vlaggenschip is van de Catalaanse wijnen. Een gegeven dat ze enkel maar te danken hebben aan de vooruitgang in de wijnwereld en de nieuwste kelderapparatuur die mede dankzij de Europese sponsoring in de jaren ’80 in gebruik genomen werden. Voordien moest niemand immers van deze veel te alcoholrijke en zware wijn weten! Toegegeven, de Priorat wijnen zijn vandaag nog altijd wijnen die niet geschikt zijn voor koorknapen maar mijn God, wat een kwaliteit bezitten ze! Welk een verouderingspotentieel bezitten ze! Wat een sublieme, gigantische mineraliteit bezitten ze! Wat een fruit drijft er door het inktzwart gekleurde heerlijke vocht!  Voorwaar ik ben fan. Van de rode wijnen weliswaar. Je zal er links en rechts ook wel een rosé en een witte wijn vinden. Het beste is die dan ook links en/of rechts te laten liggen. Er is nog werk aan dat type wijnen en ik had de indruk dat de wijnboeren ook enkel maar interesse hadden in de rode wijnen.

Priorat wijnen behoren dus tot de allerbeste en mooiste wijnen uit Spanje! Ze bezitten het Qualificada label (D.O.Q) en zijn daarmee de enigen samen met Rioja (D.O.C. – ha ja want niet Catalaans ;-)).
Bij ons hebben de Priorat wijnen de reputatie van dure wijnen te zijn. Eens ginds ter plaatse begrijp je ook onmiddellijk waarom deze wijnen niet van de goedkoopste zijn. Wingerds die her en der aangeplant zijn, die een leeftijd bezitten die de pensioengerechtigde leeftijd vaak overstijgt en een productie van soms maar één tot twee trosjes per wingerd.  Logisch dus dat de lokale wijnbouwers vaak met een hagel-ei in de broek zitten! En dan vergeet ik gemakkelijkheidshalve de steile hellingen nog die machinaal werken zo goed als onmogelijk maken.
Je zal er dan ook meestal maar kleine bedrijfjes vinden die slechts een paar duizend flessen produceren. Wat een schrijnend contrast trouwens met het omringende Montsant waar de productie beduidend groter van capaciteit is. En hemel en aarde verschil met het slechts 100 km verder liggende Penedes waar de immense Cava producerende wijngaarden zich bevinden. Tja, nu ben ik echt wel appelen met peren aan het vergelijken natuurlijk!

En toch wil ik het nog even hebben over het duur zijn van deze wijnen. O contrast… ginds, lokaal kan je deze flesjes tegen zeg maar spotprijzen (vergeleken met onze Belgische tarieven toch) vinden, drinken, proeven, genieten in de diverse eetgelegenheden. Om even een voorbeeld te geven: De allermooiste Priorat die ik gedronken heb is de Vall Llach van het jaar 2000 uit Porrera. Die stond er op de kaart voor de prijs van 70 €, wat naar lokale normen echt wel strontduur is (de meeste wijnen staan er tussen de 10 en de 30€ op de kaart). Deze wijn kan je hier in België ook vinden bij de topreferentie voor Spaanse wijnen: La Buena Vida. Daar kost de 2008  75,40 €/fles… Ik zal je dan maar niet vertellen wat de prijs voor deze wijn in een Belgisch restaurant zou zijn zeker ;-). Opnieuw appelen met andere peren, ik weet het!!!
En toch dram ik nog even door: die 75,40 € voor dergelijke kwaliteit is dan weer spotgoedkoop als ik er nog wat Franse kweeperen uit de Bordeaux tussen zou gooien.

Welke druifjes zijn nu verantwoordelijk voor deze hemelse wijnen? We zullen er voornamelijk Garnatxa (Grenache) en Carinyena (Carignan) aangeplant zien – Oh wat geeft die Carinyena van de alleroudste stokken toch tenenkrullende, duimen en vingeraflikkende wijnen! Maar Priorat is ook een beetje de alles experimenterende bakermat. Als het hier lukt dan kan het ook elders lukken… En dus zien we er ook Cabernet Sauvignon, Syrah, Merlot etc. Gelukkig blijven de Catalaanse pareltjes de meerderheid van de aanplant uitmaken.
De allerbeste wijnen blijven enkele jaartjes steken in het vat en komen vaak pas na 5 jaar aan de oppervlakte.

Dat wat de wijnen betreft! Qua gastronomie moet je het ginds nemen zoals het leven er is: Ruw, eerlijk maar lekker! Het binnenland is vleesminnend met sublieme gerechten van lam, geit, varken, rund en konijn. Gezien de kust niet zo ver weg is zal je overal wel langoustes of sepia vinden. De kust regio brengt dan weer de heerlijkheden uit de zee op je bord.
Aanraders vanuit regio Priorat vraag je me?
Voorop alvast Restaurant La Cooperativa Porrera. Veruit het beste waar ik gegeten heb. Ik zal ook nooit het beeld vergeten dat de eigenaar ongegeneerd een extra glas tevoorschijn toverde om zichzelf een lekje van de Vall Llach 2000 in te schenken. Mag ik?, vroeg hij terwijl hij toch al aan het schenken was… het is zulke lekkere wijn en het is mijn allerlaatste fles J.
In Falset was El Cairat dan weer het beste wat ik heb uitgetest. Zowel Quinoa als Hostal Sport moesten onderdoen voor dit klein en gezellig restaurantje. El Celler d’Aspic heb ik helaas niet kunnen proeven.
Het restaurant van Buil i Giné was een aangename en lekkere verrassing. Het begeeft zich wel in een ander en duurder kader.
Het was wel verbazend dat je praktisch enkel ’s middags in deze restaurantjes terecht kon. ’s Avonds was het miserie troef en was, buiten de zaterdagavond, alles zo goed als gesloten.

Verblijven deed ik er in Hotel Cal-Llop. Het is een klein en aangenaam hotel waar ze er alles aan zouden doen om het je naar je zin te maken. Dit hotel heeft trouwens ook een restaurant waar je lekker kan tafelen. Het is voornamelijk een doortrek hotel waar de meeste gasten slechts één tot twee nachten verblijven. Gezien ik er tien dagen verbleef kreeg ik er een gratis upgrade naar de suite.
Priorat, je was een zeer aangename ontdekking! Volgende keer ga ik echter toch terug richting Italië of Portugal…

DSC01744