Bottle Case

In het hart van Knokke bevindt zich Cuines 33, een restaurant dat bekendstaat om zijn innovatieve benadering van gastronomie. Achter dit culinaire juweel staan chef-kok Edwin Menue en gastvrouw Fleur Boussy, een onafscheidelijk duo dat hun gezamenlijke passie voor gastvrijheid en verfijnde keuken tot leven brengt. Na talrijke stages in gerenommeerde restaurants openden Edwin en zijn vrouw Fleur in 2010 Cuines 33, een uniek tapasgericht restaurant in Knokke. Hun toewijding en passie werden al snel erkend; binnen een jaar na de opening ontvingen ze hun eerste Michelinster.

Na veertien jaar besloten Edwin en Fleur het concept van hun restaurant te herzien. Met een vernieuwde focus op de essentie van gastvrijheid en culinaire beleving, creëerden ze een setting waarin gasten zich thuis voelen en smaken tot leven komen. Dit vernieuwde concept, dat nu ongeveer een jaar in werking is, benadrukt hun toewijding aan zowel innovatie als traditie.

Wat Cuines 33 zo uniek maakt, is niet alleen de verfijnde keuken, maar ook de manier waarop de avond zich ontvouwt. Elke gang wordt geserveerd in een andere ruimte, waardoor de beleving dynamisch en verrassend blijft. Van een intieme aperitiefruimte tot een gezamenlijke toog en zelfs een onverwachte stop in de keuken – hier eet je niet alleen, je beleeft.

Mood 1: Een aperitief met spannende amuses

De ervaring begon meteen bij binnenkomst in Mood 1, een sfeervolle ruimte waar de aperitief werd geserveerd. We kozen voor een elegante Champagne Philipponnat Royale Réserve Non Dosé en een speelse interpretatie van een Bloody Mary. Terwijl we genoten van deze dranken, werden de eerste amuses geserveerd. Elk klein gerechtje was een gelaagde smaakexplosie die de verwachtingen meteen hoog legde:

• Magnolia shot met sakura en kaffir – een verrassend frisse start. De bloemige en citrusachtige tonen smolten perfect samen en zorgden voor een subtiele maar verkwikkende eerste indruk.
• Merengue met dry aged makreel, mirin en miso – een knap spel van texturen en umami. De luchtige, knapperige merengue contrasteerde prachtig met de diepe, hartige tonen van de rijpe makreel en de lichte zoetheid van mirin. Een kleine hap, maar een krachtige smaakbeleving.
• Cocktail van oester, komkommer en shiso – deze amuse was een ware verfrissing. De zilte toets van de oester werd versterkt door de kruidige frisheid van shiso en het lichte zuurtje van komkommer.
• Hoorntje met ganzenlever, rode biet en merlot azijn – hoewel technisch perfect uitgevoerd, was dit de amuse die ons het minst wist te bekoren. Dit lag vooral aan persoonlijke voorkeur; de combinatie van de aardse rode biet met de rijke, romige ganzenlever en het lichtzure accent van merlot azijn was intens, maar niet helemaal onze favoriet. Dit zegt echter meer over onze smaak dan over de kwaliteit van het gerecht, die onmiskenbaar hoog was.

Mood 2: Een mysterieus overgangsmoment

Na de eerste verrassende amuses werden we individueel geroepen naar een tussensas dat fungeerde als overgang naar de volgende fase van het menu. Dit moment was slim opgebouwd: de spanning werd verhoogd doordat we niet meteen wisten wat ons te wachten stond, en de intieme setting droeg bij aan de exclusieve sfeer. In deze ruimte werd ons één geraffineerd gerecht gepresenteerd:

• Pani puri met rundsvlees, oud Brugge, look confit en eierdooier

De presentatie was indrukwekkend: het gerecht werd geserveerd op een klassiek zilveren plateau, waarbij de pani puri elegant werd geplaatst op antieke zilveren glaasjes. Dit gaf een extra dimensie en een bijna ceremoniële aanblik. De finishing touch – een delicate laag ragfijn geraspte oud Brugge-kaas en een eetbaar bloemetje – maakte het geheel visueel compleet.
De pani puri moest in één hap gegeten worden, waarna de krokante korst direct openbrak en de romige, intense vulling vrijkwam. De intense smaken waren prachtig in balans.

Mood 3: De gezamenlijke culinaire beleving

Eenmaal door de tussensas betraden we de hoofdruimte, Mood 3, waar de culinaire ervaring naar een hoger niveau werd getild. Hier namen we plaats aan een U-vormige toog, waar maximaal 16 gasten kunnen genieten van de gerechten en de interactie met de chef. De setting voelde intiem en exclusief aan, waardoor elke gang nog intenser beleefd werd.

De eerste gerechten van Mood 3 toonden direct de signatuur van de keuken: technisch perfect, visueel verfijnd en met een harmonie van smaken en texturen.

• Coquille met violet radijs, yoghurt en moerasspirea, vergezeld door een glas Neumayer Austria Grillenbart riesling 2021.
  De coquilles, die dagelijks vers binnenkomen, werden kort gemarineerd om hun natuurlijke, zilte zoetheid te versterken. Dit subtiele proces zorgde ervoor dat de delicate structuur van de coquille volledig tot zijn recht kwam. Dunne, bijna transparante plakjes violet radijs omhulden de fluweelzachte coquille als een kunstig gevouwen bloem – een verfijnde presentatie die het visuele spektakel van het gerecht benadrukte. De lichte aardse toets van de radijs vormde een perfect contrast met de zachte, maritieme frisheid van de coquille. Wat deze gang extra bijzonder maakte, was de afwerking die letterlijk voor onze neus werd uitgevoerd. Chef Edwin Menue creëerde ter plaatse een ijspoeder van yoghurt en moerasspirea, met behulp van een traditionele Japanse ijsmandoline. Dit zorgde niet alleen voor een prachtig visueel effect, maar voegde ook een ijskoude, luchtige textuur toe die het gerecht een verrassend mondgevoel gaf. Deze gang was een perfecte balans tussen puurheid, verfijning en techniek, waarbij de versheid van de ingrediënten en de precisie van de bereiding volledig in de schijnwerpers stonden.
  Het glas Riesling uit het Oostenrijkse Traisental paste als gegoten!

• Langoestine met dashi, pompoen, curry en sinaas, met een perfect passende Sessantaquattro vermentino ‘23.
  De langoustine, gegrild tot een perfecte sappigheid, had een subtiel rokerig randje dat prachtig samenging met de diepe umami van dashi. De presentatie was speels en modern, met levendige kleurcontrasten. Elke hap was een samensmelting van hartige, lichtzoete en kruidige smaken, en een perfecte gegaarde langoustine met een fluweelzachte textuur die het geheel afrondde.
  Pluim ook voor sommelier Fleur die ons de keuze liet tussen een klassieke en meer gedurfde wijnkeuze. Wij verkozen de Sardijnse Vermentino boven de Nativas Castelão uit het Portugese Lisboa en betreurden ons de keuze niet. De wijn gaf met zijn mineraliteit een extra dimentie aan het gerecht.

De ervaring werd nog unieker toen we plots werden uitgenodigd naar de keuken voor een speciale verrassing. Hier kregen we een brioche ‘feuilletée’ met paling, lavas den en berenklauw. Dit ‘broodje’ was luchtig, boterig en had een prachtig krokante buitenkant.
Een speelse twist volgde toen de bijpassende 3 Fonteinen ‘dennentak‘ Oude Geuze in een zwart glas werd geschonken. Chef Edwin daagde ons uit ten raden wat de inhoud van het glas was, en met trots kan ik zeggen dat ik het bij het juiste eind had. De zurige, complexe tonen van de geuze sloten trouwens perfect aan bij de brioche.

De maritieme en aardse tussengangen

Terug aan de U-vormige toog kregen we een volgende reeks verfijnde gerechten voorgeschoteld:

• Zeebaars ‘meringue’, Zeeuwse mossel en dille.
  Een technisch verfijnd gerecht waarin textuur en smaak perfect in balans waren. De zeebaars werd eerst gewikkeld in een dunne laag nori, wat een subtiel jodiumachtig aroma toevoegde. Vervolgens werd het geheel overspoten met een luchtige meringue en langzaam in de oven gegaard. Bovenop lagen perfect gegaarde Zeeuwse mosselen, die een zilte, volle smaak toevoegden. De presentatie werd verfijnd afgewerkt met een luchtige schuimsaus en dille-olie, die het gerecht een aromatische frisheid gaf. Voor de gasten was er de optie om het gerecht te verrijken met caviaar, een toevoeging die de ziltigheid en luxe nog verder had verhoogd. Wij kozen ervoor deze extra niet te nemen, maar zelfs zonder de caviaar bleef het gerecht perfect in balans.
  De pairing met de Furmint 2022 van Rosi Schuster uit Burgenland bleek een meesterzet. De levendige zuren en minerale tonen van de wijn speelden perfect in op de romige meringue en de subtiele ziltheid van de mosselen. De lichte oxidatieve stijl van de wijn voegde extra diepte toe, terwijl de frisse citrusaroma’s zorgden voor een verfijnde harmonie met de schuimsaus.
  

• Zwezerik met gepofte knolselder, koffie en vanille
  Deze gang speelde met diepte en contrasten: de zwezerik had een perfect gekarameliseerde buitenkant, waardoor een intens hartige bite ontstond, terwijl de binnenkant heerlijk romig bleef. De gepofte knolselder voegde een aardse, licht zoete toets toe, terwijl de subtiele bitterheid van koffie en de warme, ronde tonen van vanille voor een intrigerend smaakcontrast zorgden. Als laatste verfijning werd er traag gedroogde knolselder, die maar liefst zeven dagen op 70°C in de oven had doorgebracht, over het gerecht geraspt.
  Voor de bijpassende wijn werd ons de keuze gelaten tussen een Orange wine: Vinho Verde Phaunus – Loureiro 2022 en de klassiekere Contraste Douro. Omdat ik geen liefhebber ben van tannine in witte wijn – en dus zelden of nooit voor een orange wine kies – werd het de rode Douro wijn. Deze wijn was prima op zich, als pairing net iets minder.
  Normaal gezien zou ik vooraf gevraagd hebben de zwezerik te vervangen door een ander ingrediënt (het eten van orgaanvlees zit fout tussen mijn oren). Bij Quines 33 wordt er vooraf aangegeven dat er geen aanpassingen aan de menu gemaakt worden en dus liet ik het dan ook zo. Groot compliment voor chef Edwin want hij is de eerste die me heeft kunnen laten genieten van zwezerik. Dit gerecht was hemels lekker.

• Landes kip met fideuà, trompet de la mort en zwarte look
  Vooraleer verder te lezen: klik eerst op: 🎵 Luister hier naar Paint It Black.
  Nog voor het gerecht werd geserveerd, werd de toon gezet met een onverwacht muzikaal intermezzo: The Rolling Stones – Paint It Black klonk luid door de ruimte. Een speelse en slimme verwijzing naar het bord dat enkele ogenblikken later werd gepresenteerd – een volledig in zwart gehuld gerecht, dat zowel visueel als smaakmatig een statement maakte.
  De Landes kip was tot in de perfectie gegaard en doordrenkt met diepe smaken. De fideuà, een Spaanse pastavariant, bracht een stevige bite en absorbeerde de intense smaken van het gerecht. Dit in combinatie van trompet de la mort (hoorn des overvloeds) en zwarte look. De presentatie was gedurfd, mysterieus en minimalistisch, met zwarte saus en donkere ingrediënten die het thema tot in de perfectie uitvoerden.
  De bijpassende wijn was er eentje van de Spaanse Empordà-regio: Av Bodeguers ‘Elitia’ 2018, een pure carignan. De krachtige, kruidige tonen van de wijn versterkten de rokerige en umami-rijke elementen van het gerecht, terwijl de fluweelzachte tannine voor een elegante afdronk zorgden.

Het zoete, voorspel-finale

Na een indrukwekkend menu vol verfijnde smaken en creatieve presentaties, kwamen we aan bij het dessertgedeelte van de avond. Net als de hartige gangen, wisten de nagerechten opnieuw te verrassen met diepgang, contrasten en onverwachte combinaties.

• Moerduiveltje, hooi, anijs, ijs van botermelkazijn
  Dit eerste dessert was een subtiele overgang van de hartige gerechten naar de zoetere finale. De presentatie was elegant en verfijnd, met een romige kaas als basis, overgoten met een delicate siroop die zowel zoete als hartige tonen bevatte.
  Hoewel mijn vrouw dit keer niet akkoord was met mijn analyse vond ik de smaakopbouw verrassend gebalanceerd: het moerduiveltje (een witschimmelkaas) bracht een lichte fruitigheid. Het gerecht kreeg extra frisheid door het ijs van botermelkazijn, dat een verfijnd zuur element toevoegde en voor een speelse, frisse toets zorgde. Hoewel er nog een speldenprik honing werd toegevoegd voelde dit dessert eerder hartig dan uitgesproken zoet, maar juist die complexiteit maakte het bijzonder intrigerend.
  Hoewel het officiële hoofdstuk aangepaste wijnen hier eindigde, liet gastvrouw Fleur ons uiteraard niet op onze honger… of dorst zitten. We kregen een uitgelezen selectie versterkte wijnen voorgesteld om deze gang te begeleiden. Op een zilveren plateau stond een mooie line-up, waaronder twee verschillende Madeira’s. Ik koos voor de Barbeito Verdelho Reserva, terwijl mijn vrouw voor de Maderista Reserva Dry ging. Uiteraard proefden we beiden en konden we de subtiele verschillen ervaren. De Maderista Reserva Dry was wat droger en complexer, met een iets uitgesprokener oxidatieve toets, wat het beste paste bij het gerecht.
  

• Zeeuwse bolus, karamel, eekhoorntjesbrood en truffel
  Waar het vorige dessert subtiel en fris was, bracht deze gang een diepe, rijkere umami-ervaring waarin zoet en hartig naadloos samensmolten. De Zeeuwse bolus, traditioneel een zoet, kleverig gebak, kreeg hier een gedurfde herinterpretatie. De gekarameliseerde buitenkant bracht uiteraard een karamelsmaak, die prachtig in contrast stond met het vers gedraaide ijs van naar vermoeden eekhoorntjesbrood. De afwerking met versgeraspte wintertruffel voegde een luxueus, aromatisch element toe. De texturen waren perfect uitgebalanceerd: de zachte, smeuïge binnenkant van de bolus, het romige van het ijs en de knapperige truffelshaving zorgden voor een unieke gelaagdheid.
  Begeleiding: Wijn of Vermouth?
  Ook bij dit dessert kregen we een uitgelezen selectie van begeleidende dranken voorgesteld. Opnieuw een moeilijke, maar heerlijke keuze. Ik koos voor een glas Rheinriesling 2012 van Ott (Wagram), een wijn met een mooie rijping, waarin frisse zuren en subtiele honingtoetsen samenspeelden met de karameltonen van het gerecht. Mijn vrouw koos voor een Black Vermouth van Casa Mariol (Terra Alta), een gewaagde, maar geslaagde pairing. De kruidige bitters en florale tonen van de Vermouth speelden verrassend goed in op de zoete en hartige contrasten van het dessert.

De Smokey Cigar verrassing

Voor de volgende gang werden we teruggeleid naar het tussensas, waar alweer een verrassend en speels intermezzo op ons wachtte. Een kristallen asbak, gevuld met brandende kruiden en hooi, creëerde een mysterieuze, rokerige ambiance.

De Smokey Cigar was geen sigaar, maar een delicaat krokant rolletje gevuld met een intense combinatie van zoethout en nougatine. Bij de eerste hap barstte de vulling los en verspreidde zich een diepe, geroosterde karamelsmaak, subtiel geparfumeerd met de zoethouttonen. De rooksensatie uit de asbak voegde een extra zintuiglijke laag toe, waardoor het geheel niet alleen een smaak-, maar ook een geurervaring werd.

Een perfecte brug tussen de desserts en de afsluiting van de avond – speels, doordacht en met een vleugje theatrale finesse.

Terug naar het begin voor een zoete aflsuiter

De avond eindigde waar hij begon: in Mood 1, maar deze keer met een reeks verfijnde zoetigheden als afsluiter. De setting had een extra dimensie door de kleine, stijlvolle bar, waar een cocktail naar keuze werd gemixt. In plaats van koffie of thee kozen we voor een Pisco Sour en een Martini Espresso. Een speelse en verfijnde manier om de avond af te ronden.
De mignardises werden gepresenteerd in een visueel aantrekkelijk houten kistje.

De zoete selectie:

• Witte chocolade, gepofte rijst & citrus – Knapperig en luchtig, met een romige witte chocoladebasis en een frisse citrusafwerking die zorgde voor een lichte en speelse afsluiting.
• Macaron pistache & eucalyptus – Luchtig en verfijnd, met een subtiele kruidige frisheid van eucalyptus die mooi contrasteerde met de romige pistachevulling.
• Mandarijn, speculoos, pâte de fruit – Een intense hap vol citrus en warme specerijen, waarin de zoetheid van mandarijn en de kruidigheid van speculoos speels samenkwamen.
• Donkere chocolade, nootmuskaat & zout – Een chocoladeganache met een subtiele toets van nootmuskaat, die door het zout een verrassend gelaagde smaak kreeg.

Conclusie: Een Zintuiglijke Reis

Cuines 33 is niet zomaar een gastronomische ervaring; het is een doordacht theaterstuk waarin smaak, beleving en ruimte samenkomen. De overgang tussen de verschillende moods creëert een extra laag spanning en exclusiviteit, terwijl het intieme karakter (maximaal 16 gasten) ervoor zorgt dat elk detail perfect tot in de puntjes wordt georkestreerd.

Wat deze ervaring extra bijzonder maakte, was niet alleen de perfecte balans tussen verfijnde smaken, structuren en creativiteit, maar ook de persoonlijke en gastvrije touch van Edwin, Fleur en hun volledige team. Ze waren niet zomaar op de achtergrond aanwezig, maar visueel verrijkend betrokken bij de ervaring, wat de interactie en connectie met het concept nog intenser maakte.

De service was uitmuntend: warm, attent en gastvrij, zonder ooit opdringerig te zijn. Elk gerecht werd met passie gepresenteerd, met oog voor detail en met de ruimte om zelf op ontdekking te gaan.

Cuines 33 bewijst dat fine dining niet alleen draait om eten, maar om een totaalbeleving waarin smaak, sfeer en storytelling samenkomen. Een gastronomisch avontuur dat blijft nazinderen – en absoluut uitnodigt om terug te keren.

🌟 Beoordeling: 5/5 sterren – een must voor wie gastronomie op het hoogste niveau wil ervaren.

Filed under: Fressen oder Essen | Tagged: bolus, botermelk, brioche, coquille, cuines 33, curry, dashi, dille, edwin menue, eekhorntjesbrood, fideua, fleur boussy, ganzenlever, geuze, Italian wine ambassador, kaffir, kip, knokke, knolselder, koffie, komkommer, langoustine, lavas, look, Madeira, magnolia, makreel, martini espresso, merengue, michelin, mirin, miso, moerasspirea, moerduiveltje, mossel, oester, oud brugge, paling, pani puri, pisco sour, pompoen, radijs, rode biet, sakura, shiso, sinaas, trompet de la mort, truffel, vanille, wijnkennis, yoghurt, zeebaars, zwezrik | Leave a comment »